Nadszedł moment ogłoszenia szóstej edycji naszych nagród podsumowujących minione dwanaście miesięcy na polskich ekranach kinowych i w serwisach VOD. Grono ponad 100 osób związanych z kinem wyłoniło laureatów w dwudziestu trzech kategoriach. Wyboru dokonano spośród redakcyjnie wyselekcjonowanych premier oraz najważniejszych wydarzeń branżowych.
Najlepszy plakat
ZŁOTY KONIK 2025 dla najlepszego plakatu filmowego roku w Polsce trafia do… OLI KORBAŃSKIEJ 🇵🇱 i firmy SO FILMS, za plakat do filmu BAŁTYK 🇵🇱 Igi Lis.
Ola Barańska przełamuje tym samym duopol Patryka Hardzieja i Maksa Bereskiego, którzy triumfowali na każdej z dotychczasowych gal Złotych Koników. Po raz trzeci z rzędu nagroda trafia do polskiego filmu, co pokazuje większą swobodę artystyczną i możliwości plastyków, gdy ci nie muszą wpasowywać się w oczekiwania zagranicznych producentów. Warto zauważyć także drogę dystrybutora So Films – po dziesiątym miejscu w 2024 roku i czwartym dwanaście miesięcy temu, w końcu staje on na najwyższym stopniu podium.
WYRÓZNIENIE, trafia zaś do PAULA WILSONA 🇬🇧 za stworzoną dla GUTEK FILM DZIEWCZYNĘ Z IGŁĄ 🇵🇱🇩🇰.
- Ola Korbańska i So Films za plakat do filmu Bałtyk
- Paul Wilson i Gutek Film za plakat do filmu Dziewczyna z igłą
- Patryk Hardziej i Velver Spoon za plakat do filmu Funny Games
- Mocean i Monolith Films za plakat do filmu Good Boy
- Andrzej Pągowski i Kino Świat za plakat do filmu Franz Kafka
- Patryk Hardziej i Stowarzyszenie Nowe Horyzonty za plakat do filmu Harvest
- Patryk Hardziej i Velver Spoon za plakat do filmu Teksańska masakra piłą mechaniczną
- Andrzej Klimowski i Gutek Film za plakat do filmu Sanatorium pod klepsydrą według braci Quay
- Krzysztof Gawronkiewicz i Krakowska Fundacja Filmowa za plakat do filmu Silver
- Julia Mirny i Gutek Film za plakat do filmu Trzy miłości
Plakaty TEKSAŃSKIEJ MASAKRY, HARVEST i TRZECH MIŁOŚCI przyprawiają mnie o mdłości (and not in a good way 😉).
Paul Wilson i plakat do filmu Dziewczyna z igłą. Za cichą prostotę formy i to bardzo symboliczne ucho igielne.
Co innego stworzyć plakat do filmu klasycznego i zinterpretowanego na wylot. Trudniej? Łatwiej? Obie repremiery zrobiły to świetnie. Nowe plakaty mają opowiedzieć o nieznanych tytułach - Harvest wypadł najlepiej, choć mam uwagi co do kompozycji. Dziewczyna z igłą mówi za mało, żeby wygrał tu minimalizm.
Z roku na rok widać wyraźnie, że plakaty filmowe (szczególnie te artystyczne) zyskują coraz większą moc. Oby jak najczęściej dystrybutorzy po nie sięgali, a tendencja wybierania możliwie najbardziej ohydnych wizualnie materiałów promocyjnych zanikła na dobre.
Plakat artystyczny generalnie powraca - i to cieszy!
Esencja Teksańskiej masakry... oddana na plakacie. Tylko dla koneserów 😉
Wydarzenie filmowe roku
ZŁOTY KONIK 2026 dla najlepszego wydarzenia filmowego w Polsce trafia do… MINISTERSTWA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO, POLSKIEGO INSTYTUTU SZTUKI FILMOWEJ, INSTYTUTU ADAMA MICKIEWICZA, NARODOWEGO CENTRUM KULTURY FILMOWEJ I INNYCH za wydarzenie 2025 ROKIEM WOJCIECHA JERZEGO HASA: kompleksowe i multimedialne oddanie hołdu wielkiemu reżyserowi w setną rocznicę jego urodzin.
WYRÓZNIENIE, trafia zaś do ESTRADY POZNAŃSKIEJ i KINA MUZA za BRITISH FILM FESTIVAL: wyjątkowo ciekawą selekcję filmowej klasyki, a także polską premierę filmu Hamnet Chloé Zhao.
Ministerstwo Kultury, Polski Instytut Sztuki Filmowej, Stowarzyszenie Kin Studyjnych, Instytut Adama Mickiewicza, Narodowe Centrum Kultury Filmowej i inni za 2025 rokiem Wojciecha Jerzego Hasa: kompleksowe i multimedialne oddanie hołdu wielkiemu reżyserowi w setną rocznicę jego urodzin
Estrada Poznańska i Kino Muza za drugą edycję British Film Festival: wyjątkowo ciekawą selekcję filmowej klasyki, a także polską premierę filmu Hamnet Chloé Zhao
Velvet Spoon za Octopus Film Festival: trzy różnorodne retrospektwy, a także nieoczywiste sekcje tematyczne
- Kino Nowe Horyzonty za Komu wieje wiatr? Retrospektywa Filmów Terrence’a Malicka: pokazanie na wielkich ekranach czterech polskich kin najlepszych filmów wybitnego amerykańskiego reżysera
- Stowarzyszenie Nowe Horyzonty i Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny za Ziemia w Transie: Glauber Rocha i brazylijskie kino lat 60. i 70. w kinie Iluzjon oraz Retrospektywę Glaubera Rochy podczas festiwalu Nowe Horyzonty: opracowanie, popularyzację oraz pokazanie szerszej polskiej publice nurtu Cinema Novo
- Kinoteka za Quentin Dupieux. Retrospektywa: przypomnienie twórczości mistrza współczesnej komedii w sześciu największych polskich miastach
- Tydzień Filmu Portugalskiego Kinooceany: za pierwszą edycję i odważną próbę przybliżenia polskiej publice portugalskiej klasyki i nowości
Właściwie niemal wszystkie nominowane inicjatywy mają poważne argumenty, by zająć pierwsze miejsce, ale wrażenie, jakie wywarły na mnie seanse odpowiednio Ziemi w transie, Sanatorium pod Klepsydrą i Rycerza pucharów pierwszy raz doświadczanych w kinie każe powiedzieć tylko, że był to nieprawdopodobny rok dla polskich miłośników kina, a przede wszystkim - rysujący dobre perspektywy na przyszłość dla prezentacji mniej lub bardziej oczywistych pozycji na dużym ekranie.
Przegląd "Ziemia w Transie: Glauber Rocha i brazylijskie kino lat 60. i 70." w kinie Iluzjon i retrospektywa Glaubera Rochy na Nowych Horyzontach (dostępna również online) to najlepsze co mi się przytrafiło w moim filmowym życiu w 2025 roku. Genialna kinematografia. Wysokoartystyczna, bardzo zróżnicowana i trudno dostępna w Polsce.
Has forever
Złote Makflaje 2025 // Ann Lee na Camerimage 🙂 // Jafar Panahi na NH
Malick to był pokazywany 3 lata temu na Letniej Akademii Filmowej. Wydarzenie to kino Sammów na LAF
Do końca życia będę wdzięczny Adamowi za retrospektywę Malicka! Cudowne transcendentalne doświadczenie!
Glauber Rocha sztos.
W tym wypadku jestem stronnicza: uwielbiam kino Hasa i obchody jego urodzin, zarówno w prasie jak i kinach, sprawiły mi wiele przyjemności i cieszę się, że mogłam wrzucić swój kamyczek do tego koszyka.
British Film Festival to wydarzenie z atmosferą nie do podrobienia i dokładnie taką, jaka powinna być na festiwalach filmowych.
dziękuję za Terrence'a Malicka, wielki ekran oddaje z dziełami mistrza, oby więcej takich przeglądów!
Piękny to był rok (Hasa), nie zapomnę go nigdy
Wydarzenie dystrybucyjne roku
ZŁOTY KONIK 2026 dla najlepszego wydarzenia dystrybucyjnego w Polsce trafia do… SO FILMS za za falę powodziową FLOW, stworzenie kultu kota (i kapibary) oraz świetny wynik finansowy.
WYRÓZNIENIE, trafia zaś do firmy RESET za za odwagę wprowadzenia na ekrany kin nieoczywistego, czterogodzinnego arcydzieła światowego kina w postaci PIĘKNEJ ZŁOŚNICY Jacques’a Rivette’a
- So Films za falę powodziową Flow, stworzenie kultu kota (i kapibary) oraz świetny wynik finansowy
- Reset za odwagę wprowadzenia na ekrany kin nieoczywistego, czterogodzinnego arcydzieła światowego kina w postaci Pięknej złośnicy Jacquesa Rivette’a
- Stowarzyszenie Kin Studyjnych i Awarness Distribution za wprowadzenie na polskie ekrany pięciu filmów Akiry Kurosawy, a także wypełnienie sal na japońskiej klasyce
- Stowarzyszenie Nowe Horyzonty za rave’y wokół premiery Sirāt oraz wprowadzenie hiszpańskiego arthouse’u w świadomość rzeszy Polaków niezainteresowanych na codzień kinem artystycznym
- Warner Bros Polska za finansowy triumf Domu dobrego, rozpętanie medialnej debaty na temat przemocy domowej, a także współpracę z infoliniami pomocowymi
Reset nieprędko spadnie ze szczytu podium dystrybucyjnego w moim sercu. Dziękuję za konsekwentne spełnianie niespełnialnych marzeń (Piękna złośnica w kinie, to było przeżycie), niewykalkulowaną i nieustraszoną miłość do kina i niegasnącą wiarę w widzów. Wyróżnienie dla So Films za genialną, bardzo widzialną i skuteczną kampanię filmu Flow. Te wszystkie gigantyczne koty reklamowe na mieście i przyczynianie się do wzrostu adopcji czarnych kotów.
Szereg różnych działań na rzecz małego a wyjątkowego zjawiska, jakim okazał sie Flow. Brawo za wszechstronność, konsekwencję i poczucie humoru
Na pewno należy się chwała wszystkim, którzy znajdują sposoby na przypominanie mniej oczywistej klasyki. Ta bardziej oczywista ma tu znaczenie, bo zachęca do sięgania głębiej.
So Films to świetny dystrybutor, rozważny i doskonały we współpracy, ale jednak moim numerem jeden jest odwaga związana z wprowadzeniem do kin cudownej, ale nieoczywistej Pięknej złośnicy.
„Piękna złośnica” była jedną jedną z moich ulubionych projekcji minionego roku, potrzebujemy więcej Rivette'a w kinach
Najlepszy film animowany
ZŁOTY KONIK 2026 dla najlepszego filmu animowanego trafia do…. GINTSA ZIBALODISA 🇱🇻 i SO FILMS za FLOW.
Wygląda na to, że milczenie ma przyszłość. Po zeszłorocznym triumfie „Psa i robota” kolejny raz najlepszym filmem animowanym zostaje pozbawiona dialogów produkcja z uroczym zwierzakiem w roli głównej. Niezależne dzieło Łotysza Gintsa Zilbalodisa w ciągu minionych miesięcy zasłużenie zdobyło niemal wszystkie możliwe nagrody, dlatego trudno było spodziewać się innego werdyktu. Warto zauważyć, że po raz szósty triumfował inny dystrybutor – rynek animacji w naszym kraju pozostaje niezwykle konkurencyjny.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymują TATSUYI YOSHIHARY i UIP, za CHAINSAW MAN – THE MOVIE: REZE ARC 🇯🇵.
- Flow 🇱🇻, reż. Gints Zilbalodis, dystr. So Films
- Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc 🇯🇵, reż. Tatsuya Yoshihara, dystr. UIP
- Grand Theft Hamlet 🇬🇧, reż.: Sam Crane, Pinny Grylls, dystr. MUBI
- Zwierzogród 2 🇺🇸, reż. Jared Bush, Byron Howard, dystr. Disney
- Wallace i Gromit. Zemsta pingwina 🇬🇧, reż. Nick Park Merlin Crossingham, dystr. Netflix
- 100 Meters 🇯🇵, reż. Kenji Iwaisawa, dystr. Netflix
- Sanatorium pod klepsydrą według braci Quay 🇬🇧, reż. Stephen Quay, Timothy Quay, dystr. Gutek Films
- K-popowe łowczynie demonów 🇺🇸, reż. Maggie Kang, Chris Appelhans, dystr. Netflix
- Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba – The Movie: Infinity Castle 🇯🇵, reż. Haruo Sotozaki, dystr. UIP
- Ne Zha 2. W krainie potworów 🇨🇳, reż. Yu Yang, dystr. 9th Plan
Wstydliwie mało animacji widziałem w tym roku, głosuję więc na Grand Theft Hamlet, choćby ze względu na sam pomysł Szekspira w świecie Los Santos.
Flow udowadnia, że nie słowa są w kinie najważniejsze!
Disney w peaku jednak gniecie nawet Wallace'a i Gromita i Ne Zha
Stawiam na Slow cinema wśród animacji - Flow!
Muszę wyrazić swój podziw dla precyzji scenariusza i punkowego rozmachu Chainsawmana i dezaprobatę dla pełnych niezdrowych dodatków dopaminowych kolorowych żelek w postaci K-Popowych łowczyń demonów.
Tu zwycięzca może być tylko jeden w 5 osobach zwierzęcych pod wodzą czarnego kota. Flow, czyli klimatyczne postapo wyróżniające się brakiem słów, ogromnym ładunkiem emocjonalnym, czystym pacyfizmem i niezwykłą grywalnością. Wszelkie podobieństwo do zdarzeń i osób jest nieprzypadkowe, a podobieństwo do prawdziwych zwierząt niezaprzeczalne.
Animacje rządzą! Miniony rok pokazał jak różnorodnie formalnie i tematycznie bywa w tym obszarze. Finansowy sukces Flow, szaleństwo K-Popowych Łowczyń i wysmakowane animowane dokumenty to bardzo optymistyczny powiew świeżości. Może nareszcie przestaniemy postrzegać te produkcje wyłącznie w kategoriach kina dziecięcego. I choć klasyczny Disney trzyma się dobrze to konkurenci zaczynają mocno deptać mu po piętach. Kto wygra?
Sanatorium pod Klepsydrą według braci Quay może się wydawać w tym gronie filmem niedzisiejszym i mało interesującym, ale wbrew pozorom to jedna z ciekawszych animacji ostatnich lat, przypominająca o kontemplacyjnym walorze tego rodzaju kina, wyrosła z autentycznej miłości do prozy Schulza (i świadomości jej niekończących się interpretacyjnych wymiarów), wreszcie dająca maksymalny wyraz rzemieślniczko-magicznego wymiaru animacji, zdawałoby się, że już niemożliwego do osiągnięcia, a jednak niemało w tym filmie scen i zabiegów zaskakujących i budzących podziw dla kunsztu dwóch utytułowanych majstrów tego cechu.
Najlepszy film dokumentalny
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszy film dokumentalny trafia do …. JOHANA GRIMONPREZA i dystrybutora AGAINST GRAVITY za ŚCIEŻKĘ DŹWIĘKOWĄ ZAMACHU STANU 🇧🇪.
Against Gravity, ze swoim festiwalem i platformą VoD, pozostaje królem non-fiction w naszym kraju. Po raz czwarty to do warszawskiego dystrybutora trafiła nagroda dla dokumentu roku. Szkoda, że w tym przypadku za film, który nie doczekał się pozafestiwalowej dystrybucji kinowej. Zwycięzca już trzeci raz zabiera widzów do Afryki, ciekawą klamrą jest istotna rola w Ścieżce dźwiękowej zamachu stanu Daga Hammarskjölda, którego działalność i dziedzictwo opisywał pierwszy historyczny laureat Złotego Konika w tej kategorii – Kto zabił sekretarza generalnego ONZ? Madsa Brüggera.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie i walkę na noże ze zwycięzcą otrzymują NATALIA KONIARZ i KRAKOWSKA FUNDACJA FILMOWA za film SILVER 🇵🇱.
- Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu 🇧🇪, reż. Johan Grimonprez, dystr. Against Gravity
- Silver 🇵🇱, reż. Natalia Koniarz, dystr. Krakowska Fundacja Filmowa
- Listy z Wilczej 🇵🇱, reż. Arjun Talwar, dystr. So Films
- Dzieci z Favoriten 🇦🇹, reż. Ruth Beckermann dystr. Against Gravity
- 2000 metrów do Andrijiwki 🇺🇦, reż. Mstysław Czernow, dystr. Canal+
- TWST / Things We Said Today 🇷🇴, reż. Andrei Ujică, dystr. Against Gravity
- Grand Theft Hamlet 🇬🇧, reż. Sam Crane, Pinny Grylls, dystr. MUBI
- Pod powierzchnią 🇨🇦🇵🇱, reż. Kinga Michalska, dystr. Against Gravity
- Riefenstahl 🇩🇪, reż. Andres Veiel, dystr. Against Gravity
- Zatajone: Seymour Hersh na tropie prawdy 🇺🇸, reż. Laura Poitras, Mark Obenhaus, dystr. Netflix
Znów doceniam proste, niespektakularnie tworzone kino, bo takiego potrzeba nam, przebodźcowańcom.
brakuje przede wszystkim Dziecko z Pyłu i Gościa
Listy z Wilczej - Uroczy i błyskotliwy. Chwilami błahy, a za moment znów poważny, bogaty w refleksje społeczne i polityczne. Film-zwierciadło pełen prawdy o nas samych.
A nagrodę dla najlepiej udźwiękowionego polskiego filmu roku 2025 (a wiemy, jak to u nas z tym bywa) zdobywa Pod powierzchnią. Piękny filmowo i doskonale zmontowany portret miejsc pamięci i kaźni, dawnych i obecnych. Z prawdą nie sposób dyskutować. Wystarczy się do niej dokopać. Z ludźmi warto rozmawiać zawsze.
Nie będzie chyba przesadą, jeśli napiszę, że Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu może ubiegać się o miano szczytowego osiągnięcia w dziedzinie filmu dokumentalnego jako narzędzia obrazowania procesów historycznych i wizualizacji złożonych zależności, jakie składają się na współczesny świat, wgryzając się w konkretną polityczną sytuację i wyprowadzając z niej coraz szersze wnioski, a przy tym oczarowując bogactwem pomysłów na operowanie archiwaliami.
Riefenstahl to jeden z najlepszych dokumentów ostatnich lat. Burzący krew w żyłach, ale też niejednoznaczny, którego bohaterka budzi wstręt i podziw jednocześnie. Zdjęcia z afrykańskimi dziećmi piorącymi w Persilu rozwalają głowę!
Dobre rady Johna Wilsona zrealizowane w Warszawie, wiedziałem że to możliwe, nie spodziewałem się, że wyzwania podejmie się imigrant z Indii, który spróbuje znaleźć siebie w rzeczywistości, w której musi wszystko pożyczać.
SILVER SUPREMACY POLSKA GUROOOOOOOM SCREAM IF YOU LOVE POLAND
Grand Theft Hamlet to przezabawny wybryk kina pandemicznego.
TWST i Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu idą ręka w rękę o miano najlepszego dokumentu nie tylko tego roku, ale w ogóle tej dekady.
Najlepszy montaż
ZŁOTY KONIK 2025 za najlepszy montaż trafia do …. BERNARDA BEETSA za film BŁYSK DIAMENTU ŚMIERCI 🇧🇪
Po zeszłorocznej tenisowej orgii wcale nie nadeszło wyciszenie, gdyż tym razem nagroda trafia do błyszczącej podróży przez meandry pamięci i europejskiej popkultury w prażącym słońcu Lazurowego Wybrzeża. Jest głośno, dynamicznie i imprezowo – dzięki temu prawie da się zapomnieć o przeszywającym smutku rozczarowań, który przesiąka całą opowieść. Co ciekawe, ten sam opis idealnie pasuje też do wyróżnionego wideoeseju, także zmontowanego przez Belga. Co za rok dla Beneluksu!
WYRÓŻNIENIE przyznajemy RIKOWI CHAUBETOWI za łączenie różnych materii filmowych przy tworzeniu ŚCIEŻKI DŹWIĘKOWEJ ZAMACHU STANU 🇧🇪.
- Bernard Beets 🇧🇪 za film Błysk diamentu śmierci, Velvet Spoon
- Rik Chaubet 🇧🇪 za film Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu, Againt Gravity
- Stephen Mirrione 🇺🇸 za film F1, Warner
- Pavel Hrdlička 🇨🇿 za film Franz Kafka, Kino Świat
- Telmo Churro, Pedro Filipe Marques 🇵🇹 za film Grand Tour, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Quentin Dupieux 🇫🇷 za film Daaaaaaaali!, Aurora Films
- Kelly Reichardt 🇺🇸 za film The Mastermind, MUBI
- Yang Chao 🇨🇳, Xudong Lin 🇨🇳, Matthieu Laclau 🇫🇷 za film Przypływy, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Tom Swash 🇺🇸, Nelson Carlos De Los Santos Arias 🇩🇴 za film Pepe, MUBI
- Clément Pinteaux 🇫🇷 za film Wszystkie odcienie światła, Gutek Film
Kudos dla bolida
Bardzo trudny wybór, bo Ścieżka dźwiękowa… to być może jeden z najbardziej udanych dokumentów montażowych w ogóle, ale głos musi pójść na jazdę bez trzymanki z Błysku diamentu śmierci.
Błysk diamentu śmierci. Bo nie ma to jak ultra dynamiczny, perfekcyjnie zgrany z dźwiękiem montaż, który dyktuje widzowi, kiedy wolno mu oddychać. Bernard Beets na zawsze w sercach filmowych fetyszystów.
Jako fan dynamicznego montażu stawiam na F1
Pozamiatał w moim sercu Błysk diamentu śmierci kategorie wizualne. Jeden z najpiękniejszych i artystycznie spełnionych filmów nie tylko tego roku, ale chyba po prostu wszechczasów
Dobrze zmontowanych filmów było w tym roku wiele, ale tylko jeden zdołał uczynić z montażu instrument muzyczny i odegrać na nim niemal trzygodzinne solo na motywach znanego standardu "dokument historyczny oparty na materiałach archiwalnych" - Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu to swoiste święto montażu, badające go jako podstawowy środek filmowej narracji i testujący granice jego wytrzymałości w szalonych sekwencjach-kaskadach.
„Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu”: mistrzowskie połączenie ogromu materiałów składających się na dwuipółgodzinną, jazzową, akademicką i polityczną mozaikę.
Najlepszy dźwięk
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszy dźwięk wędruje do twórców filmu … F1 🇺🇸.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie, trafia do SIRAT 🇪🇸.
- F1
, Warner - Sirāt
, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty - Błysk diamentu śmierci
, Velvet Spoon - Jedna bitwa po drugiej , Warner
- Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu , Against Gravity
- Pepe
, MUBI - Silver
, Krakowska Fundacja Filmowa - Wojna , Amazon Prime Video
- Wszystkie odcienie światła
, Gutek Film - Zgiń kochanie
, Monolith
najlepszy dźwięk.... w Ścieżce dźwiękowej zamachu stanu
Przesterowane dźwięki tworzące halas i przekonujące środowisko audio - sila immersji F1.
W kategoriach technicznych "Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu" nie ma sobie równych - z każdym obejrzeniem coraz większy respekt budzi to, jak z gigantycznego materiału archiwalnego nagranego na przestrzeni niemal stulecia udało się stworzyć wartki strumień obrazów i głosów składających się na polifoniczno-dygresyjną wizję najnowszej historii.
Każdy szmer i najcichszy dźwięk w „Błysku diamentu śmierci” wybrzmiewa ze zdwojoną siłą.
Podobnie jak z montażem, F1. Takie filmy ogląda się dla dźwięku i montażu.
No nie powiecie, że nie usłyszeliście błysku tego diamentu śmierci! Filmy Cattet i Forzaniego dźwiękowo wciąż nie do przebicia.
Najlepsza realizacja artystyczna
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszą realizację artystyczną wędruje do twórców filmu … BŁYSK DIAMENTU ŚMIERCI 🇧🇪.
Kategoria, która – niczym wielki namiot – mieści w sobie całą warstwę wizualną, od kostiumów i charakteryzacji po scenografię i efekty specjalne, zazwyczaj nagradzała kosztujące dziesiątki, o ile nie setki milionów, superprodukcje. Kto inny mógł przełamać tę tendencję, jak nie duet największych mistrzów neogiallo? Diament śmierci swoim błyskiem onieśmiela i zachwyca – nawet bardziej niż betonowe słupy pewnego heroinisty.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie, trafia do THE BRUTALIST 🇺🇸.
- Błysk diamentu śmierci 🇧🇪, Velvet Spoon
- The Brutalist 🇺🇸, UIP
- Dziewczyna z igłą 🇩🇰🇵🇱, Gutek Film
- Grand Tour 🇵🇹, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Harvest 🇬🇧, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- 28 lat później 🇬🇧, UIP
- Franz Kafka 🇨🇿🇵🇱, Kino Świat
- The Mastermind 🇺🇸, MUBI
- Queer 🇮🇹, Gutek Film
- Zza grobu 🇨🇦, Monolith
28 lat później - za pokazanie, że iPhone'y jednak robią coś dobrze. W tym wypadku - pozwalają pokazać niezwykłą wizję Danny'ego Boyle'a, który powrócił do serii i pokazał, że jest niepowtarzalnym artystą - zwłaszcza wizualnym.
Niedościgniony nr 1
Przepiękny, monumentalny The Brutalist.
Mógłbym w tym miejscu raz jeszcze pochwalić autorski styl Błysku diamentu śmierci i Grand Tour, ale całościowa realizacja artystyczna najpełniejszy kształt przybrała w The Brutalist - zaskakująco pewnie poprowadzonym przez Corbeta ambitnym blockbusterze z prawdziwego zdarzenia, który swoim monolitycznym stylem z nawiązką zrekompensował współczesnej kinematografii jej niedostatek monumentalizmu i - jak można sądzić po roku od premiery - utorował drogę nowym prądom w kinie USA.
Harvest, czyli Bruegel na ekranie, bardziej żywy i soczysty niż u Lecha Majewskiego.
Nie było w tym roku nic lepiej nagranego, oświetlonego i tak inteligentnie zaplanowanego jak Brutalista. Film za "grosze", który wygląda jak za tryliony dzięki dobremu planowaniu, swego rodzaju minimalizmowi i świetnej reżyserii. A jak wchodzą ujęcia z kamer konsumenckich w ostatnim akcie to ściągam czapkę i całuje stopy.
Na pewno dużo baroku. Nawet te nieco chaotyczne stylistycznie obrazy pokroju Guadagnino zapadają w pamięć z racji na oryginalność i odwagę.
„The Brutalist”: realizacja godna hollywoodzkiego epika, osięgnięta mniejszym sumptem niż „Chopin Chopin!”
Najlepsze zdjęcia
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepsze zdjęcia trafia do …. MANUELA DACOSSE’A 🇧🇪 za film BŁYSK DIAMENTU ŚMIERCI.
Nie było żadnych wątpliwości, jaki film w minionym roku był najpiękniejszy. Wyobraźnia plastyczna duetu Cattet/Forzani i dar Manuëla Dacosse’a pozostawiły w tyle żonglującą estetykami międzynarodową ekipę Miguela Gomesa oraz amerykańskie superprodukcje z seksownymi samochodami. Warto zauważyć równą formę Tomasza Naumiuka, który ponownie melduje się na piątym miejscu.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymują … GUI LIANGA 🇨🇳, SAYOMBHU MUKDEEPROMA 🇹🇭, RUIA POÇASA 🇵🇹 za zdjęcia do GRAND TOUR Miguela Gomesa.
- Manuel Dacosse 🇧🇪 za film Błysk diamentu śmierci, Velvet Spoon
- Gui Liang 🇨🇳, Sayombhu Mukdeeprom 🇹🇭, Rui Poças 🇵🇹za film Grand Tour, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Michael Bauman 🇺🇸 za film Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Claudio Miranda 🇨🇱 za film F1, Warner
- Stanisław Cuske 🇵🇱 za film Silver, Krakowska Fundacja Filmowa
- Tomasz Naumiuk 🇵🇱 za film Franz Kafka, Kino Świat
- Jomo Fray 🇺🇸 za film Miedziaki, Amazon Prime Video
- Ranabir Das 🇮🇳 za film Wszystkie odcienie światła, Gutek Film
- Kristóf Deák 🇭🇺 za film Wszystko w porządku, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Douglas Koch 🇨🇦 za film Zza grobu, Monolith
przepraszam bardzo GDZIE GRZESZNICY?!?!?!?!?!??!?!?!??!
Spośród wymienionych najlepszą operatorską robotę, moim zdaniem, wykonał Miranda w F1. Oprócz tego, że to kawał kina, to jeszcze wizualna perła, doskonale oddająca perspektywę okrutnie szybkiej jazdy bolidem, sprawiająca, że widz poci się cały w trakcie seansu. Przynajmniej ja tak miałem na scenach wyścigów. Miranda zrobił to samo w bolidzie, co w scenach z latającym Cruise'em w Mavericku.
Różnica miedzy tymi zadaniami bywa ogromna, ale autorzy tych zdjęć swietnie wiedzieli, na czym dokladnie polegaly, jak osiągnąć efekt, o którym marzyli i jak to zadziała. Same sukcesy
Jestem dzieckiem ery kalejdoskopów, a żeby mnie naprawdę zachwycić i wbić mi się w pamięć, trzeba mnie trochę zabić. Stawiam na hipnotyzująco transgresywne zdjęcia do Błysku diamentu śmierci.
Świetne filmy do wyboru. Chyba najładniej z nich wyglądał Grand Tour.
Serio? Bez GRZESZNICY to środnio mam ochotę głosować 🙂
Błysk diamentu śmierci to rozpasana, barokowa realizacja, od której nie sposób oderwać oczu!
To, co robi Manuel Dacosse w Błysku diamentu śmierci, to jest jakiś inny poziom wizualnego szaleństwa!
Trudno przejść obojętnie obok wizji Dacossego - ten film dosłownie mieni się serią błyskotliwych wizualnych pomysłów, w tym kreatywnie przetworzonych zabiegów, wydobytych z lamusa
Jeszcze jedna kategoria, w której artystyczna wartość rozdziela się w zasadzie po równo między Błysk diamentu śmierci a Grand Tour - tym razem są to malarsko komponowane kadry u Cattet i Forzaniego i co i rusz zmieniające formę, ale ani na chwilę nie tracące zmysłu obserwacji długie ujęcia z azjatyckiej podróży Gomesa.
Manu Dacosse miał już na koncie fantastyczne zdjęcia u Ozona, Du Welza i przede wszystkim duetu Cattet-Forzani, ale „Błysk diamentu śmierci” to szczytowe osiągnięcie jego dotychczasowej kariery
Najlepsza muzyka
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszą muzykę trafia do…. KANGDINGA RAYA 🇫🇷 za film SIRĀT.
Elektronika rządzi na Złotych Konikach. Rok temu duet Trent Reznor / Atticus Ross o włos pokonał Alexa G., tym razem stawkę w tyle pozostawił francuski DJ Kangding Ray za sprawą swojego wybuchowego rave’u. Za jego plecami znaleźli się oscarowi faworyci ze znacznie bardziej konwencjonalnymi nutami. W tegorocznej stawce obserwowaliśmy liczne powroty: obrońcy tytułu ze swoją trzecią w karierze nominacją uplasowali się na szóstym miejscu, Jonny Greenwood po drugim miejscu za „Psie pazury” i piątym za „Spencer” tym razem zajął najniższy stopień podium, a szczebel wyżej wspiął się Ludwig Göransson – brązowy medalista za „Oppenheimera”.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje… LUDWIG GÖRANSSON 🇸🇪 za muzykę do GRZESZNIKÓW Ryana Cooglera.
- Kangding Ray 🇫🇷 za film Sirāt, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Ludwig Göransson 🇸🇪 za film Grzesznicy, Warner
- Jonny Greenwood 🇬🇧 za film Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Daniel Blumberg 🇬🇧 za film Brutalista, UIP
- Clément Ducol, Camille 🇫🇷 za film Emilia Perez, Gutek Film
- Rob Mazurek 🇺🇸 za film The Mastermind, MUBI
- Trent Reznor 🇺🇸, Atticus Ross 🇬🇧 za film Queer, Gutek Film
- Hans Zimmer 🇩🇪 za film F1, Warner
- Topshe 🇮🇳, Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou 🇪🇹 za film Wszystkie odcienie światła, Gutek Film
- Howard Shore 🇨🇦 za film Zza grobu, Monolith
Trudna kategoria, wyjątkowo blisko siebie moje top 3, ale jednak to The Brutalist porusza nadal najbardziej, pierwsze minuty filmu z narastającą pompą i absolutnie doskonały mariaż obrazu z muzyką w momencie wyjścia "na powierzchnię" pod Statuą Wolności - C I A R Y.
Jedna z najmocniejszych kategorii. Choć w głowie długo plumkały mi dźwięki stworzone przez Greenwooda, to jednak Göransson zjada konkurencję na śniadanie, po raz kolejny udowadniając, że nowe pokolenie kompozytorów muzyki filmowej jest coraz silniejsze. W Grzesznikach muzyka pulsuje, przenika w całości do ciała i umysłu widza. Jest po prostu nieziemska, prawdopodobnie jedna z najlepszych, o ile nie najlepsza w ciągu ostatnich lat.
Bardzo ostra konkurencja w tej kategorii. Dużo świetnych kompozycji i selekcji utworów
Ścieżka dźwiękowa do Emilii Pérez to numer 1 najczęściej słuchanych przeze mnie płyt w 2025 roku. A ja nawet nie lubię musicali!
Rave'y rave'ami, ale dobry mainstream też trzeba docenić, a Göransson skomponował piękny hołd dla korzeni całej współczesnej muzyki popularnej.
Bardzo mocna kategoria!
Jonny Greenwood to najlepszy muzyk XXI wieku. Tak bardzo chciałbym, żeby nie był syjonistą...
Wiem, że najpopularniejszym wyborem będzie tu Sirat, ale osobiście słucham ścieżki dźwiękowej do Queer częściej niż widzę własne dzieci (nie mam dzieci).
Chciałoby się, aby „The Mastermind” trwał i trwał – choćby po to, by móc spędzić więcej czasu z muzyką Roba Mazurka.
Uwielbiam vibe Sirat i podniosłość ścieżki do Brutalisty... ale to musicalowe kawałki z Grzeszników mam w słuchawkach, gdy jadę tramwajem. To jak cudnie jest skonstruowany kawałek "I lied to you"... nie ma słów.
Sirat jest w tej kategorii bezkonkurencyjny, najlepszy kinowy rave, na jakim byłam.
Rave'owa impreza na pustyni zawsze w naszych sercach, jednak nieoczywiste numery muzyczne w Emilii Perez również nie pozostawiają obojętnym.
Niesamowicie mocny rok. Stawiam na jedynego Mazurka, którego można słuchać z przyjemnością. Mastermind to film który stoi muzyką.
Muzyka Roba Mazurka do nowego filmu Kelly Reichardt przypomina o tym, jak silnie splecione są ze sobą kino i jazz (niezależnie od dokładniejszej przynależności gatunkowej obu elementów), wypełniając ten sam w sobie niezbyt ciekawy obraz zapierającymi dech w piersiach muzycznymi krajobrazami, które mimo skromnego instrumentarium pełne są (niezależnego od bezpośredniej treści filmu) życia, którego brak coraz to bardziej rozbuchanym i sztucznym ścieżki dźwiękowe współczesnego Hollywood.
Blumberg stworzył muzykę chwytliwą i dziwną jednocześnie, hipnotyczną i świetnie współgrającą z filmem, którego jest elementem nie mniej kluczowym niż forma wizualna. Bez Blumberga, Brutalista byłby znacząco słabszym filmem. A to wszystko w duchu Scotta Walkera.
za każdym razem jak włączam muzykę z Sirat to czuję się jak mem z Jonem Hammem, najpiękniejsza muza tamtego roku
Sirat na sali kinowej, to było niezapomniane przeżycie, nie zapomnę go nigdy.
Znakomity i niesamowicie różnorodny zestaw! Szczególnie chciałabym docenić pamiętny mariaż jazzowej rytmiki i postnowofalowej narracji w The Mastermind, a także hipnotyzującą ścieżkę do niedocenianego Zza grobu. Poza tym Jedna bitwa po drugiej z rozstrojoną gitarą Greenwooda, oniryczne motywy Queer, pustynna energia Siratu czy czar Brutalisty... Można by o nich opowiadać godzinami.
Najlepszy scenariusz adaptowany
ZŁOTY KONIK 2025 za najlepszy scenariusz adaptowany trafia do …. PAULA THOMASA ANDERSONA 🇺🇸 za film JEDNA BITWA PO DRUGIEJ 🇺🇸 będący adaptacją powieści Vineland autorstwa Thomasa Pynchona.
Przełożenie literatury na język kina nie jest łatwym zadaniem. Paul Thomas Anderson wyszedł z niego jednak zwycięską ręką dzięki potraktowaniu oryginału raczej jako sugestii i próbie oddania jego ducha, a nie litery. Wyróżnienie z kolei trafiło do osoby najlepiej rozumiejącej swój materiał źródłowy – Alaina Guiraudie adaptującego własną powieść.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje Alain Guiraudie za scenariusz do filmu MIZERYKORDIA 🇫🇷 na podstawie własnej powieści Rabalaïre.
- Jedna bitwa po drugiej , autor: Paul Thomas Anderson; na podstawie powieści Vineland pióra Thomasa Pynchona, dystr. Warner
- Mizerykordia 🇫🇷, autor: Alain Guiraudie; na podstawie powieści Rabalaïre pióra Alaina Guiraudie, dystr. Velvet Spoon
- Sny o pociągach 🇺🇸, autorzy: Clint Bentley, Greg Kwedar; na podstawie powieści Sny o pociągach pióra Denisa Johnsona, dystr. Netflix
- Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc 🇯🇵, autorka: Hiroshi Seko; na podstawie mangi: Chainsaw Man pióra Tatsukiego Fujimoto, dystr. UIP
- Miedziaki 🇺🇸, autorzy: RaMell Ross, Joslyn Barnes; na podstawie powieści Miedziaki pióra Colsona Whiteheada, dystr. Amazon Prime Video
- Queer 🇮🇹, autor: Justin Kuritzkes; na podstawie powieści Pedał pióra Williama S. Burroughsa, dystr. Gutek Film
- Zgiń kochanie 🇬🇧, autorzy: Enda Walsh, Lynne Ramsay, Alice Birch; na podstawie powieści Zgiń, kochanie pióra Ariany Harwicz, dystr: Monolith
- O, Kanado! 🇺🇸, autor: Paul Schrader; na podstawie powieści Foregone pióra Russella Banksa, dystr. Monolith
- 100 meters 🇯🇵, autorka: Yasuyuki Muto; na podstawie mangi: 100 meters pióra Uoto, dystr. Netflix
- Wallace i Gromit. Zemsta pingwina 🇬🇧, autor: Mark Burton; na podstawie postaci i historii ze świata Wallace i Gromita autorstwa Nicka Parka, dystr. Netflix
To, co PTA zrobił z zawiłą książką Pynchona jest niesamowite. Luźna inspiracja, która zachowuje ducha, sens i migotliwe znaczenia pierwowzoru, pomimo zmiany bohaterów, fabuły i czasu, w którym dzieje się akcja. Chapeau bas!
Sny o pociagach totalnie mnie zachwyciły. Szkoda, że film nie miał nominacji w innych kategoriach. Piękna, stylowa, subtelna i poetycka opowieść o życiu, do wielokrotnego przeżywania.
Proza Denisa Johnsona z soczystymi dialogami i charakternymi bohaterami z marginesu jest stworzona pod kino i Bentley umiejętnie z tego skorzystał.
Znakomite wyczucie proporcji. Trudny do udźwignięcia ładunek emocjonalny. Sny o pociągach to ziszczenie marzeń o pięknej, ale i bolesnej filmowej epopei. Niby prosty, ale wzruszający portret wędrówki ku samotności. Natura staje się żywym organizmem. Nienachalna narracja tworzy rodzaj gawędy, nakładającej się na obrazy. Czy koniec pewnej epoki oznacza też koniec człowieczeństwa? Niekoniecznie. Ale współczesność potrafi przygnieść. Subtelne studium odrębnego bytu, który jednoczy się z większą całością. Wikła w tory historii. Oda do utraconej przeszłości i tego momentu w życiu, gdy naprawdę czuliśmy się spełnieni. Cudowny, rozdzierający serce kawał pisania.
Justin Kuritzkes w nietuzinkowy sposób przekłada styl Burroughsa na filmową wrażliwość Guadagnino.
„Queer”: w dużej mierze wierna adaptacja, uwypuklająca w surowej desperacji Burroughsa wielkie pokłady samonienawistnego żalu..
Queer jako największe pozytywne zaskoczenie zeszłego roku.
Literackość jako nie anegdota, nie parabola, nie poezja, tylko materiał wyjściowy dla wyobraźni. Tu to się zdarzyło.
Cieszy obecność wybitnych anime w kategorii scenariuszowej, bo na historiach przede wszystkim te produkcje stoją.
Tylko w jednym z tych filmów jest pingwin i na niego muszę oddać głos.
Gombrowicz powraca w nowym wcieleniu. Niejednoznacznie, nieprzyjemnie, mizantropijnie. Ale ten irytujący labirynt prowadzi do zaskakująco wzniosłej opowieści o oddaniu i poświęceniu. I do pytania: czy to pokazywany świat jest perwersyjny, czy raczej publiczność i jej oczekiwania?
Burroughs wiecznie żywy. Mój głos na Queer
Zdecydowanie dopieszczony przez reżysera do granic możliwości (ostatecznie chyba nawet z pewną szkodą dla filmu) scenariusz O, Kanado! - fragmentaryczna i mętna, ale przy tym fascynująca opowieść o ludzkim życiu i kształtowaniu się mitu.
Najlepszy scenariusz oryginalny
ZŁOTY KONIK 2025 za najlepszy scenariusz oryginalny trafia do …. QUENTINA DUPIEUX 🇫🇷 za film DRUGI AKT 🇫🇷.
W tej kategorii uznanie i miłość często otrzymują mniejsze tytuły – produkcje obdarzone boską iskrą kreatywności, które przez nadmiar konkurencji często nie mają szans na inne statuetki. Nie inaczej stało się i tym razem: do końca o wygraną walczyły aż cztery filmy, a laury ostatecznie trafiły do tego najmniej głośnego. Quentin Dupieux przełamuje tym samym czteroletnią amerykańską dominację wśród scenariuszy oryginalnych. Jedna zasada pozostaje jednak niezmieniona – reżyser musi sam odpowiadać za tekst, by mieć tu szanse.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymują HÉLÈNE CATTET i BRUNO FORZANIEGO 🇧🇪 za BŁYSK DIAMENTU ŚMIERCI 🇧🇪.
- Drugi akt
, autor: Quentin Dupieux, Velvet Spoon - Błysk diamentu śmierci 🇧🇪, autorzy: Hélène Cattet, Bruno Forzani, Velvet Spoon
- Blue Moon 🇺🇸, autor: Robert Kaplow, UIP
- Sirāt 🇪🇸, autorzy: Santiago Fillol, Óliver Laxe, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Grand Tour 🇵🇹, autorzy: Telmo Churro, Maureen Fazendeiro, Miguel Gomes, Mariana Ricardo, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- The Mastermind 🇺🇸, autorka: Kelly Reinhardt, MUBI
- Żywy czy martwy. Film z serii „Na noże” 🇺🇸, autor: Rian Johnson, Netflix
- Wszystkie odcienie światła 🇮🇳, autorka: Payal Kapadia, Gutek Film
- Wszystko w porządku 🇭🇺, autorzy: Bálint Dániel Sós, Gergő V. Nagy, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Zza grobu 🇨🇦, autor: David Cronenberg, Monolith
Bezkonkurencyjny duet Cattet i Forzani, swoim wyczuciem, pewnością wizji czy też szaleńczą odwagą inscenizacyjną udowodnili, po raz kolejny z resztą, że ograniczenia kreatywne nie istnieją, kiedy wiesz jak podejść do tematu mierząc swoje siły na zamiary.
Jak napisać historię bez puenty i uczynić ją fascynującą przez sam sposób opowiadania? Gomes wiedział już w Tysiącu i jednej nocy, ale teraz rozwinął w arcyciekawy trawelog.
Oj, wyjątkowo wyrównana walka. Ciężki orzech do zgryzienia. Stawiam na dialogi w BLUE MOON.
Nad scenariuszem Grand Tour pracowało pięć osób i to widać. Połączenie wątków, krajów i nastrojów w pojedynczej parze rąk mogłoby się rozpaść na chaotyczny zestaw elementów. Dzięki kolektywnej współpracy powstała specyficzna, ale spójna opowieść, do której chce się wracać jak do ulubionego snu.
Dialogi w Blue Moon to inna liga, a pomysł na opowiedzenie biografii w jedną, przełomową noc to świetny pomysł, wyegzekwowany perfekcyjnie. Serduszko dla Riana Johnsona za kolejną perfekcyjnie napisaną zagadkę
W Drugim akcie diabeł tkwi w dialogach – głupio-mądrych, ociekających komizmem, zagranych po bandzie, pisanych przez Dupieux bez większego wysiłku. / Blue Moon robi wrażenie jako film „gadany", z absolutnie przebłyskotliwym i wymierzonym od linijki scenariuszem. Tylko Ethan Hawke mógł unieść tę rolę. / W Grand Tour z kolei wrażenie robi sposób, w jaki Gomes podróżuje poza miejscem i czasem; łączy estetyki i bawi się formą.
Odcinając się od kanonicznych zasad narracji Cattet i Forzani serwują widowni oszałamiające i psychodeliczne doświadczenie. Inscenizują serię niepokojących sekwencji przenosząc nas do obrazu Caravaggia, komiksu, fotoreportażu, a nawet na plan filmowy. Nie zapewniają prostych odpowiedzi, nie pomagają odróżnić prawdy od fałszu. Liczne nawiązania do filmów szpiegowskich z lat 70. to dopiero wierzchołek interpretacyjnej góry lodowej. Przez 87 minut doświadczamy wizualnej manifestacji nowej formy narracji. Nie musimy rozumieć, wystarczy patrzeć i dać się porwać tej iluzji. Scenariusz porusza się w ciekawych rejonach - od erotyki przez przemoc, po body horror i komiksowe zabiegi wizualne. Wszystko okraszone efektami retro i intrygującymi wyborami muzycznymi. Życzę Wam i sobie więcej takich klejnotów!
Najlepsza reżyseria
ZŁOTY KONIK 2025 za najlepszą reżyserię trafia do … HÉLÈNE CATTET i BRUNO FORZANIEGO 🇧🇪 za film BŁYSK DIAMENTU ŚMIECI 🇧🇪.
Złote Koniki kochają reżyserskie duety. Do braci Safdie oraz pary Ilja Chrżanowski / Jekaterina Oertel dołączają zamieszkujący Brukselę Francuzi. Tu naprawdę nie mogło być innego werdyktu – po zdominowaniu kategorii technicznych laur musiał trafić do ich nadzorców. Wyróżniony Oliver Laxe idzie w ślady Alberta Serry, który triumfował w tej kategorii przed dwoma laty, zaś piąta w zestawieniu Kelly Reichardt poprawia swój dotychczasowy rekord – ósmą lokatę za Pierwszą krowę.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w głosowaniu otrzymuje OLIVER LAXE 🇪🇸 za SIRÂT 🇪🇸.
- Hélène Cattet, Bruno Forzani za film Błysk diamentu śmierci, Velvet Spoon
- Oliver Laxe 🇪🇸 za film Sirât, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Payal Kapadia 🇮🇳 za film Wszystkie odcienie światła, Gutek Film
- Miguel Gomes 🇵🇹 za film Grand Tour, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Kelly Reichardt 🇺🇸 za film The Mastermind, MUBI
- Lynne Ramsay 🇬🇧 za film Zgiń kochanie, Monolith
- Jia Zhangke 🇨🇳 za film Przypływy, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Nelson Carlo De Los Santos Arias 🇩🇴 za film Pepe, MUBI
- Natalia Koniarz 🇵🇱 za film Silver, Krakowska Fundacja Filmowa
- David Cronenberg 🇨🇦 za film Zza grobu, Monolith
duet Cattet/Forzani bezbłędny w swoim fachu
błagam niech cronenberg przestanie kręcić filmy
Decyzja o filmie zapada podczas sztormu zdarzeń- zwlaszcza w dokumencie. Brawo dla Natalii Koniarz, która okazała się wybitną kapitanką
Spośród wymienionych czuję, że najbardziej docenić warto Ramsay. Choć sam film nie podbił mojego serca tak jak myślałem, zaimponował mi wizją, swoim surrealizmem i intensywnością. Myślałem o nim długo, chociaż go niezbyt rozumiałem.
Większość nominowanych zasługuje na zwycięstwo, ale Cattet i Forzani zrobili chyba najbardziej stylowy, pomysłowy i dopracowany technicznie film roku. Serduszko zostawiam też Gomesowi, Kapadii, Ramsay, Reichardt, Cronenbergowi i Ariasowi. A Laxe nie powiem co, bo mi komentarz ocenzurują
Spośród wymienionych czuję, że najbardziej docenić warto Ramsay. Choć sam film nie podbił mojego serca tak jak myślałem, zaimponował mi wizją, swoim surrealizmem i intensywnością. Myślałem o nim długo, chociaż go niezbyt rozumiałem.
Yyy, przepraszam, ale zgubił wam się Paul Thomas Anderson na liście
Bezkonkurencyjny duet Cattet i Forzani, swoim wyczuciem, pewnością wizji czy też szaleńczą odwagą inscenizacyjną udowodnili, po raz kolejny z resztą, że ograniczenia kreatywne nie istnieją, kiedy wiesz jak podejść do tematu mierząc swoje siły na zamiary.
Cattet i Forzani przyzwyczaili publiczność do wirtuozerskiej zabawy konwencjami, jednak w „Błysku diamentu śmierci” przeszli samych siebie i dowiedli umiejętności reżyserskich agentów 007.
Luźna, dziennikowo-sylwiczna forma Grand Tour to popis rzadko dziś widzianej w kinie prawdziwej twórczej swobody, dzięki której film Gomesa daje poczucie autentycznej ciekawości świata poznawanego zarazem w formie reportażowej i eseistycznej. Niespożyta pomysłowość i lekkość, jaką udało mu się wypełnić ten film, sprawiła, że otrzymaliśmy dzieło niezwykle pokrzepiające na tle kierunków rozwoju współczesnego kina festiwalowego i prawdziwie świeże.
„Błysk diamentu śmierci”: pozorny chaos i szczyt formalnej precyzji.
Nagroda im. IO
NAGRODA IM. IO 2026 dla najlepszego zwierzęcia trafia do …. HIPOPOTAMÓW za rolę HIPOPOTAMA PEPE w filmie PEPE 🇩🇴.
Nagrody filmowe są straszliwie antropocentryczne. Debiutująca w tym roku kategoria ma za zadanie to zmienić i oddać pole zwierzęcym aktorom oraz nieludzkiej perspektywie. Pierwotnie nominowani mieli walczyć o Nagrodę im. Pepe, zanim – za sprawą MUBI – okazało się, że niebanalny wideoesej o hipopotamach, kolonializmie i historii Kolumbii jednak będzie mógł rywalizować w tegorocznej stawce. Trudno w związku z tym znaleźć bardziej odpowiednich laureatów niż hipopotamia obsada filmu Nelsona Carlo de Los Santosa Ariasa. Psi pojedynek o wyróżnienie zakończył się wygraną Xina – czarnego psa z filmu „Czarny pies”. Zna on już smak drugiego stopnia podium, gdyż wcześniej musiał się nim zadowolić w Cannes. Smutkiem napawa nas jednak niedocenienie przebojowej kreacji Mongolskiego Konia, który wcielił się w mongolskiego konia w weneckim „Zabić mongolskiego konia”.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje PIES XIN i HBO MAX za rolę CZARNEGO PSA w filmie CZARNY PIES 🇨🇳.
- Hipopotamy za rolę hipopotama Pepe w filmie Pepe , MUBI
- Pies Xin za rolę Czarnego psa w filmie Czarny pies 🇨🇳, HBO MAX
- Pies Indy za rolę psa Indy w filmie Good Boy 🇺🇸, Monolith
- Wielbłądziątko za rolę głosową Kapibary w filmie Flow 🇱🇻, So Films
- Surykatka za rolę surykatki Goo Goo w filmie Left-Handed Girl. To była ręka…diabła! 🇹🇼, So Films
- Suczka Pipa † za rolę suczki Pipy w filmie Sirât 🇪🇸, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Mongolski koń za rolę mongolskiego konia w filmie Zabić mongolskiego konia 🇲🇾🇨🇳, HBO MAX
Hipopotam Pepe, Czarny Pies
Nagroda najlepsze zwierzę to też nagroda za najlepszą filmową śmierć? Bo jeśli tak, to śmierć surykatki Goo Goo była traumatyzująca na nowym poziomie...
Pies Xin wraz Pengiem stanowią świetny aktorski duet, w którym jeden mówi (szczeka?) za drugiego. Czuć między nimi chemię nawet gdy się gryzą.
Dwóch ostatnich nie widziałam, ale kocham te kategorie- poproszę filmik z nominowanymi
Selekcja pozostawia wiele do życzenia, ale hipcie i surykatki zasługują na wszystko
Pośmiertna nagroda dla Pipy, chociaż Czarny Pies też w serduszku. Piękny film.
Psiarska supremacja zawsze w cenie, ale aż smutno, że główny bohater Flow bez nominacji za własny film — jak na kota, to się sprawdził.
najważniejsza nagroda Złotych Koników, not gonna lie...
Surykatko, nie zasłużyłaś na ten los
Kategoria bez realnej walki, bo bezapelacyjnie to Indy wykazał się największym talentem realnie grając rolę pierwszoplanową, równocześnie dowodząc prawdziwości tytułu filmu który uniósł na swoich plecach. He's THE BEST boy.
Indy, za bycie Good Boyem. Po prostu.
Czego boi się piesio, gdy zostaje sam w domu? Ben Leonberg miał ryzykowny pomysł na fabułę. Dreszczowiec Good Boy spełnia oczekiwania głównie z powodu kreacji psiego aktora. Wydarzeń doświadczamy oczami Indy`ego. Kamera eksploruje przestrzeń pozostając na wysokości jego pyska. Psiak przechyla głowę, nadstawia uszu, węszy. Świat składa się z mijanych butów, długich korytarzy, drzwi wpuszczających zimne powietrze. I z niepokoju, jakiejś nieodgadnionej, ale wyczuwalnej obecności. Patrzenie w wierne oczy Indy`ego bywa wzruszające i przez cały seans obawiamy się o jego życie, całkowicie zapominając o dramacie ludzkiego bohatera. Te odczucia najlepiej dowodzą skuteczności autorskiej wizji Leonberga. Poza planem Indy to bardzo czarujący kawaler. Ma styl, szyk i z wielką gracją pozuje do zdjęć. To się nazywa zwierzęcy magnetyzm!
Najlepsza przełomowa rola aktorska
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszą przełomową rolę aktorską trafia do …. CHASE INFINITI 🇺🇸 za film JEDNA BITWA PO DRUGIEJ 🇺🇸.
Śmierć, podatki, Akademia Złotych Koników głosująca na kobietę wśród przełomowych ról aktorskich – pewne rzeczy są niezmienne. Gwiazda najnowszego filmu Paula Thomasa Andersona nie pozostawiła w tym roku żadnego pola do rywalizacji. Agata Turkot osiągnęła najlepszy polski wynik od czasu drugiego miejsca Magdaleny Koleśnik za „Sweat”. Pozostaje czekać, jak potoczą się kolejne lata dla całej dziesiątki – póki co żadna osoba nominowana w tej kategorii nie powróciła w kolejnej edycji Złotych Koników.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje Ella Oberbye 🇳🇴, odtwórczyni głównej roli w SNACH O MIŁOŚCI 🇳🇴.
- Chase Infiniti za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Ella Oberbye 🇳🇴 za rolę w filmie Sny o miłości, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Agata Turkot za rolę w filmie Dom dobry, Warner
- Idan Weiss
za rolę w filmie Franz Kafka, Kino Świat - Susan Chardy
za rolę w filmie Jak zostałam perliczką, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty - Celeste Dalla Porta
za rolę w filmie Bogini Partenope, Monolith - Elín Hall
za rolę w filmie Jutro o świcie, Aurora - Abou Sangaré
za rolę w filmie Historia Souleymane’a, HBO MAX - Damson Idris za rolę w filmie F1, Warner
- Mieszko Chomka za rolę w filmie Trzy miłości, Gutek Film
Kategoria niezwykle mocno obstawiona w tej edycji plebiscytu, ale to Abou Sangare i Elin Hall skradli moje serce ze względu na swoją szczerość i dojrzałość prezentowaną w formie subtelnej mocy ról.
Chase Infiniti. O tej dziewczynie będzie głośno przez następne lata. Zanim wystąpiła u PTA, zapadła mi w pamięć pobocznym występem w Uznanym za niewinnego. Cieszę się, że Anderson dał jej pole do popisu - to jeden z najlepszych debiutów aktorskich tej dekady.
Cieszy obecność trylogii Daga Johana Haugeruda choć w tej jednej kategorii
Jeżeli czegoś w tym roku zabrakło w kinie, to chyba rzeczywiście ciekawych nowych twarzy - właściwie żadnej z nominowanych nie ma się po obejrzeniu zbyt długo w pamięci.
nie da się ukryć, że rola Chase była najbardziej przełomowa - debiut u Andersona, otarcie się o nominacje, pochwały z każdego zakątka świata. zwojuje świat, jak Buzz Lightyear
Nie mogło być innego wyboru. Skraść show, rywalizując przy tym z tuzami hollywood, w swoim pierwszym poważniejszym występie aktorskim. Czapki z głów.
Chirurgicznie precyzyjny film i takaż rola Susan Chardy. Ale ta precyzja nie odbiera jej ani naturalności, ani złożonej emocjonalnej prawdy, składających się ze skrajnie sprzecznych odczuć.
Agata Turkot laureatka nagrody Cybulskiego pokazała nie tylko znakomity warsztat, ale i moc uniesienia wszystkiego, co następuje, gdy grana postać staje się figurą i wkracza w prawdziwe życie
Podziwiam Susan Chardy za to, że nie szarżuje. Udaje jej się zachować wiarygodność i spokój w ogromnie emocjonalnym, triggerującym filmie, dzięki czemu jego przekaz jest jeszcze silniejszy.
Agata Turkot doprowadziła mnie na skraj wytrzymałości nerwowej. Smarzowszczyzna to nie jest przyjemna kraina. Dużo tu patologii, przemocy, beznadziei i społecznych grzechów. Chce się trąbić na alarm, aby jak najwięcej osób to zauważyło. Jednak potrzeba nie lada charyzmy, aby wykrzyczeć wszystkie emocje. Zamknięta w "Domu dobrym" kobieta to przypadek aktorstwa granicznego. Gdy mamy na ekranie tak brutalne sceny to często zastanawiamy się, gdzie kończy się fikcja a zaczyna rzeczywistość. Czy trzeba aż tak? Jak będzie wyglądał proces wychodzenia z roli? Bo wierzę, że takie doznania mogą pozostawić w człowieku ślad. Trud się opłacił, bo Gośka jest jedną z najbardziej wyrazistych kobiecych postaci w polskim kinie. Dużo tu wycofania, sporo ciszy, bohaterka zostaje pozbawiona godności, tożsamości i głosu. Materii języka, który po części stanowi o tym, kim jesteśmy. Łatwo jest mówić, krzyczeć, ale pokazać cały swój ból w ciszy? Bez ani jednego słowa? Do tej pory myślałam, że to niemożliwe...
Jeśli mogę wybrać pomiędzy zawodowym akrotem/aktorką wreszcie dostającym rolę na miarę swojego talentu, a mechanikiem z Gwinei, który wszedł na Europejskie salony z dnia na dzień głos jest oczywisty. Brawo Panie Sangare, niech się Panu wiedzie.
Jeśli gdzieś docenić ten nieszczęsny film Smarzowskiego, to tutaj.
Chase Infiniti ze swoją niesamowitą charyzmą (ale też gwiazdorskim imieniem) szykuje się potężna kariera filmowa
Celeste Dalla Porta pojawiła się w kinie niczym mityczna syrena – niespodziewanie i z hipnotyczną siłą.
Najlepsza aktorka drugoplanowa
ZŁOTY KONIK 2026 dla najlepszej aktorki w roli drugoplanowej trafia do…. TRINE DYRHOLM 🇩🇰 za rolę w filmie DZIEWCZYNA Z IGŁĄ, Gutek Film.
Wśród drugich planów tak naprawdę nie było w tym roku walki. Największa duńska aktorka wygrała pewnie i zdecydowanie, sprawiając, że laur pierwszeństwa pozostał w Europie Środkowej po zeszłorocznym triumfie Sandry Hüller. Na podium nie udało się dostać wyróżnionej rok temu Margaret Qualley, która jednak z trzema nominacjami wchodzi do panteonu największych współczesnych artystek.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje FELICITY JONES 
za rolę w filmie THE BRUTALIST.
- Trine Dyrholm
za rolę w filmie Dziewczyna z igłą, Gutek Film - Felicity Jones 🇬🇧 za rolę w filmie The Brutalist, UIP
- Teyana Taylor 🇺🇸 za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Kerry Condon 🇮🇪 za rolę w filmie F1, Warner
- Margaret Qualley 🇺🇸 za rolę w filmie Blue Moon, UIP
- Sissy Spacek 🇺🇸 za rolę w filmie Zgiń Kochanie, Monolith
- Diane Kruger 🇩🇪 za role w filmie Zza grobu, Monolith
- Anna Háy 🇭🇺 za rolę w filmie Wszystko w porządku, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Patricia López Arnaiz 🇪🇸 za rolę w filmie Niedziele, Rafael
- Maria de Medeiros 🇵🇹 za rolę w filmie Błysk diamentu śmierci, Velvet Spoon
Nie przepadam za Dziewczyną z igłą, ale na rolę Trine Dyrholm mogłabym głosować codziennie.
Tyle zagrasz w drugim planie, na ile ci pozwolą i tu udało się nie tylko dogadać, ale i zabłysnąć nieprzyćmiewając.
Kino kocha takie postaci jak Dagmar - wymykające się ocenie, niejednoznaczne i mroczne. Trine Dyrholm nadała swojej bohaterce ludzkie oblicze i pomogła publiczności ją zrozumieć.
Niesamowita Trine Dyholm łącząca w sobie cechy bezwzględnego potwora i troskliwej, wzbudzającej zauwanie starszej Pani.
Teyana Taylor niczym bomba atomowa. Pył nadal się unosi.
Felicity Jones wygrywa delikatność i determinację swojej postaci, ciężar wojennej traumy oraz ogrom uczucia do głównego bohatera Brutalisty. Można zaryzykować stwierdzenie, że niesie na swoich barkach chemię bazowej relacji damsko-męskiej w filmie, bez której wiarygodności, produkcja Corbeta nie działałaby tak dobrze.
Wspaniała jest Trine Dyrholm u Magnusa van Horna, miesza czułość z przerażeniem, tona emocji dzieje się w jej oczach.
To zestawienie pełne jest świetnych ról, natomiast królową drugiego planu zdecydowanie jest Jones. Choć jest sama znakomitą aktorką, ma wyjątkowy talent do grania złożonych, czułych, ale zarazem silnych partnerek głównych bohaterów. Niedawno zrobiła to w Snach o pociągach, ale peak osiąga w Brutalist, doskonale dopełniając się z Brodym i wzruszając własnym talentem.
Dyrholm jak zwykle klasa i nawet po roku pamiętam jej porażajacą rolę, Kerry Condon i Arnaiz też dowiozły wspaniałe aktorstwo
Pięknie było znów zobaczyć Marię De Medeiros igrającą ze swoim wizerunkiem i z widzem.
A gdzie Ariana Grande?!
Tak jak w poprzedniej kategorii - Jedna bitwa po drugiej świetnie poprowadzonym drugim planem stoi. Poza tym, wiele udanych drugoplanowych ról kobiecych znaleźć można w Drodze do Vermiglio.
Najlepszy aktor drugoplanowy
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszą męską rolę drugoplanową trafia do… SEANA PENNA za film JEDNA BITWA PO DRUGIEJ 🇺🇸.
Jeśli Dyrholm wygrała stanowczo, to Sean Penn zdeklasował konkurencję. U Paula Thomasa Andersona stworzył jedną z najbardziej fascynująco obrzydliwych postaci w historii amerykańskiego kina, jednocześnie świetnie uzupełniającą się z zeszłorocznym zwycięzcą – Jessem Plemonsem. Głosujący ewidentnie mają słabość do istot złych do szpiku kości – wcześniej nagrodę otrzymywali wszak także Colin Farrell za „Batmana” i Albrecht Schuch za „Berlin Alexanderplatz”. Nic więc dziwnego, że pozytywni bohaterowie Benicia del Toro i Michaela Stuhlbarga musieli zadowolić się niższymi lokatami.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje… BENICIO DEL TORO 🇵🇷 za rolę w tym samym filmie, JEDNA BITWA PO DRUGIEJ.
- Sean Penn za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Benicio del Toro 🇵🇷 za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Guy Pearce 🇦🇺 za role w filmach The Brutalist, UIP oraz Zza grobu, Monolith Films
- Michael Stuhlbarg 🇺🇸 za rolę w filmie Po polowaniu, UIP
- Jacques Develay 🇫🇷 za rolę w filmie Mizerykordia, Velvet Spoon
- Drew Starkey 🇺🇸 za rolę w filmie Queer, Gutek Film
- Peter Kurth 🇩🇪 za rolę w filmie Franz Kafka, Kino Świat
- Marcin Czarnik 🇵🇱 za rolę w filmie Trzy miłości, Gutek Films
- Diogo Dória 🇵🇹 za rolę w filmie Grand Tour, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Ágoston Sáfrány 🇭🇺 za rolę w filmie Wszystko w porządku, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
W filmie PTA to te subtelniejsze role robią moim zdaniem lepszą robotę. Del Toro, pełen precyzyjnej inteligencji, mądrego luzu i cierpliwego zaangażowania, emanuje poczuciem godności i troski, przy minimalnych środkach aktorskich. Ma świetnie napisaną postać - pozbawioną fanatyzmu i nabzdyczenia, ale zdeterminowaną. Można się było obawiać, że zbyt mało efektowną. Tu trzeba było kogoś, kto robi wrażenie samą obecnością. Ten aktor to potrafi.
Bohaterowie Marcina Czarnika i Seana Penna powinni utknąć razem w windzie.
Sean Penn jest dla mnie bezkonkurencyjny w tej kategorii. Skradł film.
Operowanie przerysowaniem roli, które jednocześnie nie jest kiczem, to trudna sztuka. Sean Penn, Benicio del Toro i Marcin Czarnik dali imponujący popis swojego warsztatu aktorskiego.
Parę małych piwek, parę wielkich ról, Del Toro jest król jak lew jest król dżungli.
Jedna bitwa po drugiej ma silny drugi plan. Mimo mojej pełnej sympatii do Benicio, z powyższego grona z nagrodą powinien skończyć Popeye z moro, czyli doskonały, groteskowy, spięty do granic możliwości Sean Penn w roli Lockjawa. To wielka sztuka wzbudzać naraz przerażenie i żałość, a Pennowi się to udawało od początku do końca.
Kocham Guya Pearce'a, ale Marcin Czarnik nie ma sobie równych...
Alain Guiraudie ma niezwykły talent do wynajdywania nieznanych twarzy, które pozostają w pamięci długo po seansie. Jacques Develay fantastycznie wygrywa moralną niejednoznaczność, ciepło, humor i dramat.
W tej kategorii bezkonkurencyjna okazuje się Jedna bitwa po drugiej - jeśli coś w tym filmie udało się zachować z niezrównanej literackiej wyobraźni Thomasa Pynchona, to jest to z pewnością groteskowe i paradoksalnie hiperrealistyczne napięcie pomiędzy postaciami Seana Penna i Teyany Taylor, którzy wspinają się na wyżyny mieszającego teatralność i pasję aktorstwa, by wyrazić starcie dwóch odwiecznych sił tkwiących w człowieku, zmaterializowanych w potwornych, radykalnych formach - a mówiąc prościej, to po prostu dwie znakomite role przesłaniające nieraz kluczową dla fabuły relację ojciec-córka, a pomiędzy nimi jest jeszcze przecież Benicio del Toro mieszający nonszalancję, stoicki spokój i rewolucyjny zapał w postaci Senseia.
Kilka małych piwek i koników dla Benicio del Toro poproszę
Do końca się wahałam. Benicio del Toro czy Sean Pean? Te role przejdą do historii. Jedna bitwa po drugie zdecydowanie wygrywa na polu brawurowych kreacji drugoplanowych.
za kilka lat występ Marcina Czarnika w Trzech miłościach będzie kultowy, a shoty z tego filmu będą podbijać świat, wybitnie pastiszowa rola; fantastyczny również Guy Pearce, który niestety przegrał swojego Oscara no i Sean Penn... tu więcej dodawać nie trzeba
Z samego chodzenia zrobić spektakl - tylko Sean Penn tu może być na pierwszym miejscu.
Sean Penn jest w Jednej bitwie po drugiej złolem starego dobrego typu - totalnym, trochę strasznym trochę śmiesznym i przede wszystkim wybornie zagranym.
Wybieram rolę charakterystyczne pozwalające znanym i ogranym zaistnieć inaczej
Oglądanie Benicio del Toro w roli senseia to największa przyjemność minionego roku w kinie. Aktor wnosi na ekran nie tylko swoją charyzmę, ale też spokój i luz, dzięki któremu film cudownie płynie.
PTA nie ma sobie równych w prowadzeniu aktorów.
Sean Penn był po prostu spektakularny.
Starkey niemal lepiej sprawdza się jako młody Guy Pearce niż oryginał niegdyś, a jeśli już jesteśmy przy ciekawych rolach gejowskich, to ksiądz-grzybiarz też brylował, najbarwniejsza postać z wyjątkowo barwnej obsady Mizerykordii.
Charlie Chaplin człapał w za dużych butach, Lee Kang-sheng przemieszcza się w ślimaczym tempie, a Sean Penn spina całe ciało jakby poruszał się na baczność – sposób chodzenia bywa niezwykle potężnym środkiem aktorskiego wyrazu.
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą trafia do… JENNIFER LAWRENCE za film ZGIŃ, KOCHANIE .
Chase Infiniti dzielnie walczyła o powtórzenie sukcesów Mikey Madison i Julii Garner – podwójne zwycięstwo w tym samym roku zarówno na pierwszym planie, jak i za przełomową rolę. Niestety nie dała rady innej młodej gwieździe, która stworzyła najlepszą i najbardziej dojrzałą kreację w swojej dotychczasowej karierze. Brak Jennifer Lawrence na ustach całego filmowego świata jest zaprawdę niewytłumaczalny – na Złotych Konikach pokazała jednak swoją wielkość. Najlepsza z Europejek, Vic Carmen Sonne, zaledwie z brązowym medalem – to najgorszy rezultat Starego Kontynentu od czasu czwartego miejsca Jessie Buckley podczas inauguracyjnej edycji. Na drugim biegunie Kani Kusruti, która piątym miejscem wyrównuje najlepsze azjatyckie osiągnięcie – wynik Lili Farhadpour sprzed roku.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje CHASE INFINITI 🇺🇸 za rolę w filmie JEDNA BITWA PO DRUGIEJ 🇺🇸.
- Jennifer Lawrence za rolę w filmie Zgiń kochanie, Monolith Films
- Chase Infiniti za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej, Warner
- Vic Carmen Sonne za rolę w filmie Dziewczyna z igłą, Gutek Film
- Zoe Saldaña za rolę w filmie Emilia Perez, Gutek Film
- Eszter Tompa
za rolę w filmie Kontinental ’25, Aurora Films - Kani Kusruti za role w filmach Girls Will Be Girls, Żółty szalik oraz Wszystkie odcienie światła, Gutek Film
- Crista Alfaiate
za rolę w filmie Grand Tour, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty - Anaïs Demoustier za rolę w filmie Daaaaaali!, Aurora Films
- Tao Zhao
za rolę w filmie Przypływy, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty - Marieta Żukowska za rolę w filmie Próba łuku, Mayfly
Duża konkurencja w tej kategorii. Nadal bronię Zoe Saldany i filmu, który niesłusznie skreślono.
Nieuwzględnienie przez Akademię Chase Infiniti w gronie nominowanych to spory skandal. U Andersona pokazała, że jest jedną z najzdolniejszych współczesnych młodych aktorek - jej kreacja przyciąga uwagę, łączy buntowniczość pokolenia z tęsknotą za spokojnym życiem. Fantastyczny debiut na wielkim ekranie.
Myślę, że nazwanie roli Jennifer Lawrance w filmie Zgiń, kochanie powtórką z mother byłoby pójściem na łatwiznę. Operuje na podobnym poziomie szaleństwa i destrukcji, ale to całkiem wiarygodny portret kobiety zmagającej się z samotnością oraz depresja poporodową.
Zdecydowanie brakuje mi tutaj nominacji dla Agaty Turkot z filmu Dom dobry, która niosła film, i stworzyła bardzo złożoną, poruszającą postać.
Nie jest łatwo grać w surrealistycznych zgrywach Quentina Dupieux. Demoustier udało się unieść komediowy ciężar Daaaaliego i nie zniknąć w otoczeniu aktorów wcielających się w legendarnego malarza.
Nominacja dla Mariety Żukowskiej jest niesamowita, bo to być może najgorsza rola dekady. Mogłaby wziąć przykład np z wybitnej Jennifer Lawrence, która powinna to wygrać, albo z Vic Carmen Sonne
Chase Infiniti: jeśli będzie rozwijać swoją karierę tak, jak ją zaczęła, ma szansę spełnić obietnicę wpisaną we własne nazwisko.
Zoe Saldana zagrała rolę życia. Nawet jeśli film można oceniać różnie, jej rola, pełna determinacji, błyskotliwości i znakomitego wyczucia specyficznej konwencji - między dramatem i musicalem - trzyma całość w ryzach i nadaje filmowi emocjonalnej spójności.
Ma jakąś wypisaną na swojej twarzy szczerość Chase Infiniti, to być może głównie dzięki niej wierzy się w nadzieję, którą chce odzyskać dla przyszłości Paul Thomas Anderson
Zoë Saldaña w filmie Emilia Pérez to dla mnie jedna z najbardziej elektryzujących ról ostatniego czasu. Łączy w sobie siłę, charyzmę i ogromną emocjonalną precyzję: potrafi być jednocześnie twarda i krucha, zdystansowana i pełna wewnętrznego napięcia. Imponuje mi, jak swobodnie porusza się między konwencjami — dramatem, musicalem, momentami niemal groteską — a mimo to jej postać pozostaje spójna i wiarygodna.
Chase infiniti zrobiła najlepszą kreację tego sezonu, do tego w swoim debiucie ciągnęła film Paula Thomasa Andersona + została okradziona na rzecz Hudson z nominacji oscarowej, co w ogóle jest skandalem, Tao Zhao również świetna w Przypływach!
Wierzę, że niepozorny Kontinental '25 zostanie kiedyś doceniony na równi z innymi filmami Radu Jude - ta odważna próba znalezienia nowej filmowej formuły dla problematyki moralnej i metafizycznej zawdzięcza swą wstrząsającą głębię także znakomitej kreacji Eszter Tompy, która z powodzeniem odbija w swojej postaci nie tylko wewnętrzne splątanie współczesnej mieszkanki węgiersko-rumuńskiej Transylwanii, ale przede wszystkim Europejki w trzeciej dekadzie XXI wieku - ze wszystkimi tego konsekwencjami. Warto również zwrócić uwagę na występ Cristy Alfaiate w ostatnim filmie Miguela Gomesa wnoszący sporo humoru i bezpretensjonalnego ciepła do awangardowej formy Grand Tour.
Jennifer Lawrence jest mocarna jako Grace. Zgiń, kochanie to jej projekt. Jest jego ciałem i duszą. Surowa fizyczność, emocjonalne obnażenie, hipnotyzujące spojrzenie i cielesne wymagania. Wszystko jest w niej dzikie i nieokiełznane. Wyrywa się ku wolności. Miesza się w niej czułość i szaleństwo. Każde psychiczne pęknięcie bohaterki wybrzmiewa dwa razy mocniej, dzięki tej niesamowitej aktorce. Kobiecość to nieujarzmiony żywioł. W tym przypadku zawłaszczający ekran dla swojej narracji. Piękny to obłęd!
Duża część z nominowanych ról zupełnie nie została mi w pamięci. Moja topka to Chase Infiniti i Eszter Tompa.
Najlepszy aktor pierwszoplanowy
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszą pierwszoplanową rolę męską trafia do… ETHANA HAWKE 🇬🇧 za film BLUE MOON 🇺🇸.
Josh O’Connor był o krok od stania się pierwszą osobą z dwoma Złotymi Konikami rok po roku. Niestety, jak to zwykle bywa, na jego drodze stanął jakiś stary białas. Ethan Hawke w „Blue Moon” bawi, śmieszy, żenuje i wzrusza, wspinając się na wyżyny własnego talentu i uwodząc głosujących.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje ubiegłoroczny zwycięzca JOSH O’CONNOR 🇺🇸 za rolę w filmach THE MASTERMIND oraz ŻYWY CZY MARTWY. FILM Z SERII „NA NOŻE”.
- Ethan Hawke za rolę w filmie Blue Moon, UIP
- Josh O’Connor 🇬🇧 za role w filmach The Mastermind, MUBI oraz Żywy czy martwy. Film z serii „Na noże”, Netflix
- Daniel Craig 🇬🇧 za rolę w filmie Queer, Gutek Film
- Sergi López 🇪🇸 za rolę w filmie Sirât, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Idan Weiss 🇩🇪 za rolę w filmie Franz Kafka, Kino Świat
- Vincent Cassel 🇫🇷 za rolę w filmie Zza grobu, Monolith Films
- Brad Pitt 🇺🇸 za rolę w filmie F1, Warner
- Szabolcs Hajdu 🇭🇺 za rolę w filmie Wszystko w porządku, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Fabio Testi 🇮🇹 za rolę w filmie Błysk diamentu śmierci, Velvet Spoon
- Gonçalo Waddington 🇵🇹 za rolę w filmie Grand Tour, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
Najlepsza rola w karierze Ethana Hawke'a.
Szabolcs Hajdu!!! Szabolcs Hajdu!!!
To był zdecydowanie rok Josha O’Connora. W każdej ze swoich ról był magnetyczny, odsłaniając przy swoją wrażliwą stronę.
Zawsze miałem słabość do Daniela Craiga, ale rola w Queer zapewniła mu wysokie miejsce na liście moich ulubionych aktorów. Stworzył postać odpychającą, ujmującą i budzącą współczucie jednocześnie. Świetna rola w wyjątkowym filmie.
W tym sezonie była niezwykle ciężka konkurencja. Choć mam słabość do tego, co odwalił O'Connor, to najwięcej serca i duszy odnalazłem u Hawke'a - to kreacja przegadana w najlepszym znaczeniu tego stwierdzenia, pełna wysłowionych i niewysłowionych emocji, wzbudzająca irytację i zarazem współczucie. "Blue Moon" to teatr jednego aktora, właśnie Hawke'a.
to był rok Fabio Testiego i Josha O'Connora - obydwaj panowie świetni w swoich filmach, Josha mieliśmy szczęście widzieć podwójnie w świetnych rolach. na moje podium wskoczył również Szabolcs Hajdu, świetnie pokazał tragikomedię swojej postaci
Ileż tu aktorskiego dobra. Idan Weiss stworzył Kafkę, jakim go sobie wyobrażam. Ethan Hawke bryluje w filmie Blue Moon, a Josh O'Connor jest świetny chyba we wszystkim, zawsze.
Ethan Hawke w roli życia i powinien wygrać wszystkie nagrody świata, O'Connor też ma wybitny rok, a Brad Pitt nawet w takiej roli zasługuje na laury
Ethan Hawke w BLUE MOON pozamiatał. Wprawdzie ta rola to trochę taki efekciarski samograj, ale on potrafił to rozegrać bezbłędnie. Efekt tym silniejszy, że tak różny od ról, z którymi zwykle jest kojarzony.
Metamorfoza Daniela Craiga to nie tylko świadectwo świetnego warsztatu aktorskiego, ale i ważny głos w popkulturowej dyskusji na temat męskości w wydaniu cis hetero.
Fabio Testi na Jamesa Bonda, chyba nie byłoby żadnych kontrowersji.
Dzięki roli Weissa, Agnieszce Holland udało się osiągnąć jedno z najbardziej mistycznych możliwości kina - przenikanie czasu i przestrzeni. Po stu latach od swojej śmierci, Franz Kafka stanął przed naszymi oczami jako żywy.
Po wspaniałej roli w La Chimerze O'Connor kontynuował swoją dobrą passę, tym razem rozładowując swym skupionym na detalach stylem gry ledwo żywą pod naporem scenariuszowej ekwilibrystyki trzecią część serii Na noże i wizualnie przesłodzony The Mastermind. Tego typu minimalizm w rolach męskich osiągnął już chyba rozmiary mody - podobną tonację odnajdujemy u odtwórców głównych ról w Grand Tour i Błysku diamentu śmierci.
To jest rok O'Connora. Różnorodny, a zarazem charakterystyczny. Sprawny, ale przejmująco ludzki. Potrafi obronić swoich bohaterów, potrafi też wynieść film, w którym występuje, o kilka poziomów wyżej.
Młody Mastermind, miałem master plan. Miałem tylko zrobić to co mam, z tego co mam
Hawke leje wodę z taką charyzmą, że aż poszedłbym do niego na to afterparty
Karkołomna popisówka Ethana Hawke ma mnie po swojej stronie. Wypijmy za to!
O ile Queer nie sprawdza się jako ekranizacja powieści Burroughsa, o tyle Craig w roli Williama jest znakomity. Aktor całkowicie wchodzi w postać pisarza i jego literackiego alter ego, jednocześnie odwołując się do swoich dawnych kreacji, m.in. w Love Is the Devil.
Dwie najciekawsze role męskie w tym roku to mistrzowskie koncerty dwóch dojrzałych aktorów - pozostający na długo w pamięci tragikomiczny popis Paula Giamattiego w "Przesileniu zimowym" i wielka, przesycona aurą duchowego zagubienia kreacja Ralpha Fiennesa w "Konklawe".
Daniel Craig w Queerze to rola, która powraca do mnie w snach - pragnienie, desperacja wypisane na twarzy.
Sergi López w Sirat to dla mnie absolutnie najlepsza rola aktorska: przede wszystkim za intensywność i prawdę. Każdą chwilą na ekranie buduje postać pełną sprzeczności: siły i kruchości, determinacji i zagubienia. To aktorstwo oszczędne, a jednocześnie druzgocące. Taki występ, który nie domaga się uwagi, a i tak nie sposób od niego oderwać wzroku.
Mam nadzieję, że Idan Weiss nie ugrzęźnie w kafkowskiej szufladzie i po fenomenalnej roli stanie się teraz znanym i rozpoznawalnym aktorem. Być może Josha O'Connora jest teraz zbyt wiele, ale cóż poradzić kiedy wspaniale się tego młodego człowieka ogląda.
Craig za brawurowe zerwanie z łatką tajnego agenta w garniturze, która za Brosnanem ciągnie się już drugą dekadę.
Życiówki zagrali i Cassell, i Craig, a Hawke wzmocnił ekranową reprezentację zakolaków – piękny rok dla starych dziadów.
Błyskotliwy, obrzydliwy, przezabawny, scherlały – Ethan Hakwe mistrzowsko godzi wszelkie charakterologiczne zawiłości w doskonałym portrecie Lorenza Harta.
Josh O`Connor. Święty czy grzesznik? Nieważne!!! Jest tak utalentowany, że wybrnie z każdego aktorskiego zadania. Ma rzadką umiejętność łączenia emocjonalnej subtelności z wewnętrzną intensywnością. Dobór ról dowodzi inteligencji i poszukiwaniu ciekawych wyzwań. Różnorodność to sposób na zaskakiwanie odbiorcy. Jedna twarz może oddawać niezliczoną gamę emocji. Szczególnie gdy należy do Josha. Nadaje swoim postaciom kruchość i siłę jednocześnie, czyniąc każdą kreację przejmująco autentyczną.
Najlepsza obsada aktorska
ZŁOTY KONIK 2026 dla najlepszej obsady trafia do ekipy filmu GRZESZNICY 🇺🇸.
Wypełnione gwiazdami superprodukcje swoje miejsce często znajdują w kategorii obsadowej. Tu swoje jedyne Złote Koniki otrzymywały „Małe kobietki”, „Oppenheimer” czy „Konklawe” – teraz ten los spotkał „Grzeszników”, wampiryczny musical o rasizmie, który rozkochał USA i część naszych głosujących. O włos od drugiej nagrody wieczoru była komedia Quentina Dupieux, a wyróżnienie wyrwane „Na noże” nie może być jednak powodem do rozczarowania.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymuje obsada filmu DRUGI AKT 🇫🇷.
- Grzesznicy , dystr. Warner
- Drugi akt 🇫🇷, dystr. Velvet Spoon
- Żywy czy martwy. Film z serii „Na noże” 🇺🇸, dystr. Netflix
- Po polowaniu 🇮🇹🇺🇸, dystr. UIP
- Sirât 🇪🇸, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Teściowie 3 🇵🇱, dystr. Next Film
- Ostatni wiking 🇩🇰, dystr. Best Film
- Mizerykordia 🇫🇷, dystr. Velvet Spoon
- Szpiedzy 🇺🇸, dystr. UIP
- Wszystkie odcienie światła 🇮🇳, dystr. Gutek Film
Normalnie umieściłbym na miejscu pierwszym Żywego czy martwego, bo ma wspaniałą i bogatą obsadę. Nie ze wszystkich jednak korzysta satysfakcjonująco, w przeciwieństwie do Grzeszników. Jordan, Mosaku, Caton, Lindo, Steinfeld, O'Connell - wszyscy tworzą tu wybitną mozaikę postaci i charakterów, od której nie da się oderwać wzroku.
W tej kategorii zgadzam sie z Akademią (tylko dlatego, że w zestawieniu nie ma Emi Buchwald)
Obsada w Szpiegach Stevena Soderbergha ma tu co pograć dzięki świetnie napisanym dialogom i inteligentnie poprowadzonej intrydze, a Michael Fassbender zaraz po roli w serialu Agencja udowadnia, że odnajduje się w szpiegowskich rolach.
pierwsze miejsce to jednak Teściowie: czwórka aktorów, która działa na siebie symbiotycznie i w każdej scenie wyciąga z siebie wzajemnie to co najlepsze, niesamowita chemia między nimi, dla nich tak naprawdę ogląda się ten film...
Spośród nominowanych zdecydowanie wyróżnił się Ostatni wiking - kolejna (choć ustępująca poziomem Jeźdźcom sprawiedliwości czy Jabłkom Adama) czarna komedia Andersa Thomasa Jensena, a przede wszystkim wspaniałego korowodu jego stałych aktorskich współpracowników z Madsem Mikkelsenem na czele, kreujących pełne ciepła i ekscentrycznego humoru postaci, zarazem konsekwentnie trzymając się atmosfery lekkiego szaleństwa, która ratuje ten film przed zupełnym zwrotem w stronę kina familijnego. Nie rozumiem jednak zupełnie, dlaczego w tej kategorii (i kilku innych, z najlepszym filmem włącznie) zabrakło znakomitej Drogi do Vermiglio, w której zachwyca zróżnicowany wiekowo zespół (częściowo aktorów nieprofesjonalnych) wcielający się w liczną rodzinę z tytułowej wioski, zwłaszcza zaś znakomite role dziecięce.
Bardzo trudny wybór, jednak nie sposób nie docenić jak Quentin Dupieux potrafi wyciąć i wkleić znane twarze do swoich surrealistycznych, absurdalnych wyklejanek. Tym razem znów "réalité" łączy się z "cinema" i już nikt nie wie kto jest człowiekiem a kto postacią. W kameralnej, jesiennej Mizerykordii twarze zespołu aktorskiego mniej znane ale może bardziej ludzkie bo to też film bardziej o nas gdzieś między drzewami.
„Mizerykordia”: Guiraudie wydobywa bogate życie z cichej prowincji właśnie dlatego, że zaludnia ją idealnie skomponowaną galerią osobliwych charakterów.
Sirât budują osobowości naturszczyków i Sergia Lópeza, jedynego aktora w ekipie, który buduje niezwykle szczerą więź z chłopcem wcielającym się w jego syna.
Kwartet z Teściów + bezbłędna obsada drugoplanowa to mistrzostwo świata, choć Szpiedzy, Po Polowaniu i Knives Out też mają niesamowite obsady, ze szczególnym wyróżnieniem Marisy Abeli i Ayo Edibiri.
Przepis na sukces - zbierz tuzin wspaniałych aktorów, same głośne nazwiska, ulubieńcy widowni. Zamknij ich w jednym pomieszczeniu i pozwól improwizować. Niech talenty się ścierają, chemia buzuje, niech się dzieje. Rianowi Johnsonowi znowu się udało. Żywy czy martwy to prawdziwy aktorski majstersztyk. Jest finezja, napięcie, odrobina delikatności, psychiczna manipulacja i fanatyzm. Precyzja ról i wyjątkowo zniuansowana galeria postaci wpływają na satysfakcję płynącą z seansu. A jednocześnie reżyser doskonale panuje na charyzmą każdego z aktorów. Nie ma tu szarży, jest przedziwna równowaga. I choć w przypadku niektórych pozostaje lekki niedosyt, bo za mało czasu ekranowego to jednak jest to najpyszniejsza filmowa śmietanka. Oby więcej takich dań!
Reżyser filmu Sirat podjął ogromne ryzyko, bazując film na naturszczykach, którzy mieli swoją energią i doświadczeniami wypisanymi na ciele wprowadzić nas w klimat życia za horyzontem zdarzeń. Ryzyko się opłaciło, to właśnie dzięki tej niezwykłej obsadzie mamy szansę poczuć posmak życia po apokalipsie, która jeszcze się nie wydarzyła.
Po polowaniu nie trafia może w aktualne nastroje (a wręcz budzi wątpliwości co do wartości osób twórczych), ale Ayo Edebiri i Chloe Sevigny kradną ekran, a Andrew Garfield jest żałosny w najlepszym tego słowa znaczeniu.
Ciężko wybrać faworyta, bo wiele filmów stoi tu świetnymi obsadami, skorzystałem więc z klucza "dam na pierwsze miejsce tą, w której znalazł się Josh O'Connor".
Sporo "złota" stawiam na Grzeszników z bardzo charakterystycznym drugim, a nawet trzecim planem.
Najlepszy fabularny debiut reżyserski
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszy fabularny debiut reżyserski trafia do…. PAYAL KAPADII 🇮🇳 za film WSZYSTKIE ODCIENIE ŚWIATŁA.
Debiut jest kobietą! Po zeszłorocznej przerwie na nagrodzenie pociesznych, acz żarłocznych „Setek bobrów” Mike’a Cheslika nagroda za najlepszy pierwszy film ponownie wraca w ręce reżyserki. „Wszystkie odcienie światła” wiele ze swoich mnogich nominacji zamieniły na dość niskie miejsca, tu jednak nie pozostawiły wątpliwości belgijskiemu kinu społecznemu i węgierskiej rodzinnej dramie. Tu także po raz szósty wygrał inny dystrybutor – polska branża uczciwie rozdziela nowe głosy.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie wędruje do… LEONARDA VAN DIJLA 🇧🇪 za MILCZENIE JULIE 🇧🇪.
- Payal Kapadia za film Wszystkie odcienie światła, dystr. Gutek Film
- Leonardo Van Dijl 🇧🇪 za film Milczenie Julie, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Bálint Dániel Sós 🇭🇺 za film Wszystko w porządku, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Jianjie Lin 🇨🇳 za film Krótka historia rodziny, dystr. HBO MAX
- Saulė Bliuvaitė 🇱🇹 za film Toxic, dystr. MUBI
- Kordian Kądziela 🇵🇱 za film LARP. Miłość, trolle i inne questy, dystr. Mówi Serwis
- Bernhard Wenger 🇦🇹 za film Paw zwyczajny, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Magdalena Pięta 🇵🇱 za film Prześwit, dystr. Galapagos
- Aliyar Rasti 🇮🇷 za film Wielkie ziewnięcie historii, dystr. HBO MAX
- RaMell Ross 🇺🇸 za film Miedziaki, dystr. Amazon Prime Video
Miedziaki to film kompletny. W trackie seansu nawet na chwilę nie przeszła mi przez głowę myśl, iż ten film to debiut. Pionki na planszy rozstawione są w arcymistrzowskiej taktyce, uderzając w najmniej spodziewanym momencie w najbardziej czułe punkty. Od historii po technikalia film Rossa to dzieło absolutne, nie jestem w stanie nawet opisać jak bardzo wyczekuje kolejnych ruchów tego twórcy.
Dość późny, ale dzięki temu niezwykle dojrzały debiut fabularny indyjskiej dokumentalistki to empatyczne, poetyckie spojrzenie na związki międzyludzkie w miejskim żywiole.
Wszystko w porządku eksploruje moralne dylematy niczym z greckiej tragedii, które na co dzień towarzyszą rodzicielstwu. Zadaje przy tym pytanie, czy ochrona rodziny kosztem prawdy jest przejawem oportunizmu.
Dużo dobrych debiutów, a wręcz głównie one. Co dalej będzie z ich autorami i czy kolejne beda w stanie robić tak po swojemu?
Miniony rok nie przyniósł zbyt wiele ciekawych debiutów, spośród nominowanych zapadł mi w pamięć tylko Toxic - oryginalna hybryda minimalistycznego formalnie kina coming-of-age z odrealnioną poetyką zbliżającą się niemal do kina grozy - miejmy nadzieję, że ten odważny (na granicy przeszarżowania) film stanie się zapowiedzią nowych tendencji w często niedostrzeganej litewskiej kinematografii.
Wszystkie odcienie światła i Wszystko w porządku mają wszystko, co najlepsze!
„Wszystkie odcienie światła”: czułość opowieści i dojrzałość języka filmowego sprawiają, że Kapadia już przewyższa wielu doświadczonych, uznanych twórców.
Lin z chirurgiczną precyzją przygląda się rodzinie jako systemowi zależności, oczekiwań i projekcji. To opowieść o potrzebie kontroli, o lęku przed utratą pozycji i o tym, jak łatwo przekroczyć granicę między troską a manipulacją. Najbardziej niepokojące jest to, że nikt nie jest tu jednoznacznie winny — każdy działa w przekonaniu, że robi to, co najlepsze.
Dowód, że polskie kino naprawdę potrzebuje gatunku, energii i odrobiny luzu. Film bez kompleksów sięga po konwencję, bawi się nią i prezentuje coś świeżego.
Debiutować w wielkim stylu. Och, kto o tym nie marzy? Mamy też sporo małych, intymnych debiutów. Początki artystycznej drogi nie zawsze muszą być widowiskowe, czasami szczerość i humanitaryzm wystarczą. Jeśli do ciekawych społecznych obserwacji dorzucimy cięte riposty i ironiczne poczucie humoru otrzymamy film, który choć jest debiutem, wykazuje również cechy pełnej i spełnionej wizji. Paw zwyczajny to przykład dojrzałego pierwszego filmu. Podczas seansu często wpadałam w osłupienie, jak precyzyjny i samoświadomy jest ten obraz. Inteligentny, zabawny i absolutnie bezlitosny "Paw" pokazuje nam świat, w którym każdy aspekt codzienności jest skrupulatnie zaplanowany. Nie ma spontaniczności, brak autentycznych emocji, wszędzie sztuczność i przywdziane przez bohaterów maski. Aby tak celnie odmalować rzeczywistość trzeba mieć talent. Bernhard Wenger zdecydowanie ma TO COŚ.
Payal Kapadia deklasuje konkurencję i wbija ją w ziemię, choć Milczenie Julie, Nickel Boys, Paw zwyczajny i Toxic to też bardzo bardzo udane i ciekawe filmy. Fajne debiuty daje lajka w gore
Payal Kapadia wchodzi tutaj jak do siebie i zabiera Konika, taka jest prawda filmu
Pawia zwyczajnego nominowałabym też za scenariusz i świetną rolę Albrechta Schucha, ale trzeba przyznać, że to bardzo dobrze nakręcony film. Nie widać i nie czuć, że to debiut.
Najlepszy film polski
ZŁOTY KONIK 2026 za najlepszy film polski trafia do… MAGNUSA VON HORNA i dystrybutora GUTEK FILM za film DZIEWCZYNA Z IGŁĄ 🇵🇱.
Jaki to rok dla polskiego kina? Jedni mówią, że zwiastujący poprawę, inni – że katastrofalny. Nie zajmując miejsca w żadnym z tych obozów, trudno nie zwrócić uwagi na fakt, że dwa pierwsze miejsca trafiły do dzieł, których „polskość” jest dyskusyjna. Duńskie dzieciobójstwa zostawiły rywali daleko za sobą, a biografia czeskiego pisarza wyrwała wyróżnienie boliwijskiej kopalni. Agnieszkę Holland powoli dopada klątwa drugich miejsc – jej „Zielona granica” oglądała plecy „Skąd dokąd”. Na drugim biegunie znajduje się Magnus von Horn, który poprawił się aż o osiem pozycji względem lokaty „Sweat”.
WYRÓŻNIENIE za drugie miejsce w plebiscycie otrzymują AGNIESZKA HOLLAND 🇵🇱 i dystrybutora KINO ŚWIAT za film FRANZ KAFKA.
- Dziewczyna z igłą, reż. Magnus von Horn, dystr. Gutek Film
- Franz Kafka, reż. Agnieszka Holland, dystr. Kino Świat
- Silver, reż. Natalia Koniarz, dystr. Krakowska Fundacja Filmowa
- Listy z Wilczej, reż. Arjun Talwar, dystr. So Films
- LARP. Miłość, trolle i inne questy, reż. Kordian Kądziela, dystr. Mówi Serwis
- Teściowie 3, reż. Kuba Michalczuk, dystr. Next Film
- Trzy miłości, reż. Łukasz Grzegorzek, dystr. Gutek Film
- Druga Furioza, reż. Cyprian T. Olencki, dystr. Netflix
- Zamach na papieża, reż. Władysław Pasikowski, dystr. Kino Świat
- Próba łuku, reż. Łukasz Barczyk, dystr. Mayfly
Dziewczyna z igłą to wyszeptana ochrypłym głosem baśń, w której podział na dobro i zło nie jest oczywisty, ale archetypiczne postaci łatwo można odczytać i wpisać w różne interpretacje. Zdjęcia Michała Dymka sugestywnie przenoszą do rzeczywistości sennego koszmaru, a chemia między wcielającymi się w główne role Vic Carmen Sonne i Trine Dyrholm sprawia, że ani przez chwilę nie podważa się prawdziwości ekranowej wizji.
Po słabym 2024, 2025 okazał się całkiem niezły dla polskiego kina. Świetne koprodukcje (Dziewczyna z igłą, Franz Kafka), niezwykły artystyczny i spełniony społecznie dokument (Silver), dobre kino gatunkowe (LARP, Teściowie 3). Są powody do radości!
Próba łuku jest jednym z najciekawszych projektów, jakie wyszły w ostatnich latach spod ręki polskiego reżysera. Łukasz Barczyk umieścił ABBĘ (i to jeszcze wspaniałe The Visitors!) w rodzimym filmie!
Cieszy mnie coraz donośniejszy akcent kina gatunkowego w Polsce. Produkcje pokroju Teściów 3 i Larpa powinny pojawiać się częściej.
Doceniam film niepozorny, a kierujący się bardzo żywą chęcią utworzenia i badania relacji między ludźmi. Trudno go porównać z drugim- nieustepliwym i doglebnym portretem przeoczonego świata. Oba sa wyjątkowe, ale tego, co mozliwe na codzień, potrzeba mi teraz bardziej.
Polska w obiektywie Arjuna Talwara może i nie jest państwem idealnym, ale uchwycił on w Listach z Wilczej jej najlepsze cechy. Całość dopełnia jego osobista narracja, która nadaje historii dodatkowej wartości.
Doceniam to, co zrobił Magnus von Horn w Dziewczynie z igłą. Niemniej jednak u mnie wyżej stoi powracający do serii Teściowie Michalczuk - za doskonałą komedię będącą zarazem gorzkim spojrzeniem na życia bohaterów oraz za wybitny bromance Doro i Woro, który zasługuje na osobny film.
Wybieram Dziewczynę z igłą, bo pomimo kilku bolączek próżno szukać drugiego tak brudnego i przekornie ludzkiego filmu. Stawiającego tylko pozornie oczywiste w odpowiedzi pytania. A nawet bez fabuły jest to przepiękna pocztówka z miejsca, w którym nie chcesz być i czasu, który każdy wolałby zapomnieć.
o poziomie polskiego kina w 2025 napiszę słowami Jose Mourinho - “If I speak, I am in big trouble. In big trouble. And I don't want to be in big trouble.”
W polskim kinie życzę sobie filmów napisanych z polotem, wykonanych ponad możliwości i z sercem po właściwiej stronie. Dlatego oddaję swój głos (i miecz, i kostur, i młot, i łuk) na film LARP. Miłość, trolle i inne questy (oraz pominięte w nominacjach Życie dla początkujących).
Ja tu chcę tylko zrobić shout-out dla duetu Pasikowski-Linda. Pod pozorem zwykłego akcyjniaka o papieżu, zrobili w swoim ostatnim tańcu zaskakująco piękny i pełny duszy obraz Polski.
w polskim kinie po staremu
Niby „Silver”, a jednak złoto.
Dziewczynę z igłą oceniam bardzo wysoko, bo to film, który uderza bezpośrednio — nie epatując, nie manipulując, a jednak zostawiając widza w stanie głębokiego niepokoju. Najmocniej działa na mnie jego bezkompromisowość w pokazywaniu świata, w którym nadzieja jest towarem deficytowym. Nie ma tu łatwych wzruszeń ani taniego katharsis. Jest chłód, cisza i emocje skrywane pod powierzchnią, które eksplodują dopiero po czasie.
Za oddanie kafkowskiego świata i jego magii jaki istniał wcześniej jedynie w mojej wyobraźni. Holland buduje duszny, hipnotyczny klimat, w którym realizm płynnie miesza się z metafizyką.
Jeśli stawiam Teściów na szczycie to znaczy, że to był naprawdę fatalny rok dla Polskiego kina, albo redakcyjna selekcja jest... dyskusyjna. Why not both?
Widziałem tylko połowę stawki, więc moje wyróżnienie Franza Kafki pewnie i tak nic nie da. 🙁
Tylko Teściowie! I serduszko dla Trzech miłości. Obecność Zamachu na papieża i Próby łuku byłaby akceptowalna, gdyby to była kategoria najlepsza parodia filmowa
Polskie kino ma się dobrze. Niezmiernie cieszy mnie fakt, że obserwujemy coraz więcej autorskich wizji i gatunkowych zabaw. Nawet w przypadku konwencji z dominującymi schematami fabularnymi potrafimy odnaleźć swój wyraźny i dobitny głos. Nieoczywiste biopici. Niezwykle mądre i ciepłe coming-of-age. Komedie, przy których nie odczuwamy zażenowania. I przede wszystkim ona - Dziewczyna z igłą. Wspaniała mroczna baśń o kobiecości. W mnogości kontekstów można spacerować jak po przypominających labirynt ulicach Kopenhagi, napotykając nie tylko symbolikę oraz czarno-białe obrazy. Skonfrontujemy się z figurą potwora, ukrywanymi obszarami macierzyństwa, toksycznym siostrzeństwem oraz złudną nadzieją, pokładaną w relacjach. Posępna to wizja, lecz tak fascynująco podana. I choć te walory okazały się niewystarczające i Oscarowi możemy jedynie tęsknie pomachać to w moim sercu pozostała zadra. Tak, tak igła kłuje bardzo mocno.
Zdecydowanie popieram wyróżnianie komedii. Te ubiegłoroczne wyszły nam świetnie.
Można się spierać o to ile sensu ma nazywanie polskim filmem dzieło, w którym nie pada słowo po polsku, ale Dziewczyna z Igłą to wielkie kino i nie widzę tutaj innej opcji na nagrodę. Chociaż do LARPa też mam sporo sympatii.
Nominacja dla bardzo niedobrego filmu, jakim jest Zamach na papieża, a brak na liście Domu dobrego to dla mnie ogromne zaskoczenie. Cieszy natomiast, że na liście znalazł się Franz Kafka Agnieszki Holland, w którym reżyserka tak ciekawie bawi się formą i tworzy nie tyle biografię, co opowieść o pisarzu i jego fenomenie, poszukiwaniu tożsamości, i o sztuce.
Dla nowego filmu Agnieszki Holland nie było w tym roku właściwie żadnej konkurencji z prawdziwego zdarzenia - swoją pełną narracyjnej werwy i pasji biografią Franza Kafki, nareszcie bliższą jego twórczości niż potocznemu wyobrażeniu o niej i świadomą własnych ograniczeń, udowodniła, że niezależnie od mocno podzielonych opinii na temat jej poprzednich realizacji pozostaje o co najmniej kilka kroków przed resztą polskiego kina.
Agnieszka Holland powróciła do wielkiego kina tworząc bardzo współczesny portret Kafki ale nie tak, jakbyśmy się spodziewali. Nie ma tu prostej publicystyki czy próby łatwego wpisania pisarza w globalne trendy. Holland pokazuje Franza Kafkę tak, jak ona go czuje i rozumie.
Najlepszy film
ZŁOTY KONIK 2026 dla najlepszego film roku trafia do… PAULA THOMASA ANDERSONA i WARNERA za film JEDNA BITWA PO DRUGIEJ 🇺🇸.
Diamenty śmierci błyszczą, ale to Paul Thomas Anderson wygrywa w tym roku wszystko. „Jedna bitwa za drugą” zachwyciła głosujących i po czteroletniej przerwie przywróciła Złotego Konika do Hollywood. Duet Cattet/Forzani – śladem Jonathana Glazera i Alberta Serry – zwycięstwem za reżyserię musi sobie osłodzić porażkę w głównej kategorii. PTA przed czterema laty zajął drugie miejsce z „Licorice Pizza”, teraz wygrywa. Czy jego droga może już prowadzić tylko w dół? A może pozostanie na szczycie?
- Jedna bitwa po drugiej , reż. Paul Thomas Anderson, dystr. Warner
- Błysk diamentu śmierci 🇧🇪, reż. Bruno Forzani, Hélène Cattet, dystr. Velvet Spoon
- Sirât 🇪🇸, reż. Oliver Laxe, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Wszystkie odcienie światła 🇮🇳, reż. Payal Kapadia, dystr. Gutek Film
- Grand Tour 🇵🇹, reż. Miguel Gomes, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- Przypływy 🇨🇳, reż. Jia Zhangke, dystr. Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
- The Mastermind 🇺🇸, reż. Kelly Reinhardt, dystr. MUBI
- Silver 🇵🇱, reż. Natalia Koniarz, dystr. Krakowska Fundacja Filmowa
- Pepe 🇩🇴, reż. Nelson Carlo de Los Santos Arias, dystr. MUBI
- Zza grobu 🇨🇦, reż. David Cronenberg, dystr. Monolith Films
Zaskakujący dobór tytułów, trudno zestawiać ze sobą tak różne filmy.
Muzyka z Sirat od początku mnie zahipnotyzowała i została już ze mną przez cały rok
Wszystkie odcienie światła Payal Kapadii na stałe wpisały się w kanon kina poprzez najlepszą scenę z ryżowarem w historii filmu.
Chyba mam słabość do podróży przez pustynie, bo Jedna bitwa po drugiej i Sirat u mnie wygrywają. Każdy szalony, absurdalny i o relacji rodzica z dzieckiem. Ale każde z nich jest totalnie odmienne, ale przewrotnie stanowią grające do jednej bramki duo.
PTA nie bawi się w półśrodki dosadnie uderza tam gdzie boli najbardziej zarówno reżim jak i rewolucjonistów
Rok 2025 był jednym z najsłabszych jakościowo w moim doświadczeniu kinomana. Oglądałem więcej klasyki niż nowości. Mimo to pojawiły się takie popkulturowe perełki jak Błysk diamentu śmierci, psychoanalitycznie podchodzących do fascynacji mitami komiksowymi i szpiegowskimi.
Grand Tour to wynik eksperymentu, co by było gdyby Alice Rohrwacher nakręciła Bez słońca Chrisa Markera.
Sirat jest jak Hewra. Zrozumiemy go za 10 lat, a każdy kto myśli, że coś z tego czai, się po prostu myli.
gdyby heterosi mieli własny miesiąc dumy, Błysk diamentu śmierci jest ich klasykiem i kamieniem węgielnym straight cinema.
Błysk diamentu śmierci udowadnia, że kino może być erudycyjne, ale nie autotematyczne. Nostalgiczne i futurystyczne narracyjnie. To nie powinno się udać, a wyszło znakomicie.
ciężko ułozyć topkę zwłaszcza, gdy tyle pięknych rzeczy. mocny rok, ale serce przy Błysku Diamentu Śmierci, Siracie i Przypływach, wielkie trzy filmy
Żadnego Haugeruda w topce?
Paul Thomas Anderson jawi się w Jednej, bitwie po drugiej jako błyskotliwy obserwator społeczno‑politycznych meandrów. Z satyrycznym zacięciem przygląda się radykalnym postawom i absurdom podzielonej Ameryki, a jednocześnie opowiada całkiem poważną historię o wyzwaniach ojcostwa.
Chociaż z tej listy wybrałam Jedna bitwa po drugiej, to wysoko uplasowałam również Błysk diamentu śmierci, ponieważ to wspaniała zabawa gatunkiem, pełna odniesień i hołdu dla popkultury. Do tego montaż, kolorystyka i styl - film wart uwagi.
Normalnie w moim stylu byłoby postawienie na PTA, szczególnie w przypadku tak udanej interpretacji Pynchona, ale w tym roku najciekawsze rzeczy działy się w crowdpleaserach pod crowd bardziej nowohoryzontowy, tj. u Gomesa i duetu Catter-Forzani — forma, forma i jeszcze raz forma.
Sirat - wspaniała, filozoficzna podróż po życiu i śmierci. Laxe mistrzem nad mistrzami.
Układałam tę listę z niesamowitym poczuciem satysfakcji, ileż tu projektów, o których myślę co najmniej raz w tygodniu. Szczególnie umiłowałam sobie Błysk diamentu śmierci i Pepe.
Na liście zabrakło mi kilku tytułów, które zrobiły na mnie wrażenie, w tym Queer Guadagnino, ale i tak wybór nie był łatwy. Sirât dotknął czegoś bardzo trudnego do uchwycenia w sztuce. To była moja ubiegłoroczna podróż do jądra ciemności. Przypływy ujęły mnie konsekwencją w skupianiu się na tle opowieści. Z kolei Jedna bitwa po drugiej sprawia wrażenie czegoś, co niebezpiecznie balansuje na granicy artystycznej porażki, a jednak działa przez cały seans.
The Mastermind jest filmem totalnie porywającym i wizualnie wręcz hipnotyzującym, majstersztyk opowiadania historii
Laxe w Siracie przechodzi grę, właściwie ją speedrunuje: przenika przez ściany, skraca levele, w małym paluszku ma wszystkie mechaniki kina. Pełny wachlarz emocji, stałe napięcie i niezapomniane doświadczenia metafizyczne. Film, po seansie którego musimy na długo zmagać się z pękniętymi bębenkami, wysuszonym gardłem i dziurą w sercu.
Na pierwszym miejscu: Sirat - wybuchowe i duszne kino, które zabiera Cię w daleką i oczyszczającą podróż bez możliwości powrotu. Na ostatnim: Zza grobu - przepraszam Panie Cronenberg, ale to Pana najsłabszy film od lat.
„Błysk diamentu śmierci”: bo emerytura nie musi być nudna!
Ta dziesiątka to katalog eskapizmu. Mój faworyt – Błysk diamentu otwiera pochód. Całość spaja ucieczka przed krzyżem codzienności. Faceci Jii, Gomesa i Reichardt rzygają odpowiedzialnością, uciekając w brud i kradzież. Cronenberg i Laxe topią lęk w nekro-technologii i pójściem w rejwy. Pielęgniarki, radykał PTA i górnicy Koniarz szukają różnie pojmowanego azylu. W końcu widmo Pepe obnaża ludzką pychę.
Na szczycie najnowszy film Miguela Gomesa, niezwykłe doświadczenie kinowe. Zagubić się wśród gęstwin tego filmu to wspaniała, niecodzienna przygoda. Paul Thomas Anderson wybornie przełożył (znów!) ducha pynchonowskiego szaleństwa na język kina tworząc polityczny film roku, Tymczasem duet Forzani/Cattet jest moim osobistym zaskoczeniem roku. Cudownie efekciarska opowieść o eskapizmie, tożsamości i miłości do kina. Kelly Reichardt i Josh O'Connor w kameralnym, kryminalnym komediodramacie przypominają, że kino może być polityczne w sposób nieoczywisty a transowy Oliver Laxe każe iść z podniesionym czołem mimo wybuchów. Wspaniały rok (o dziwo).
Rok 2025 był naprawdę dobry niezależnie od tego w jakim typie filmów gustujemy, ale dla mnie jako fana kina gatunkowego okazał się wyjątkowo udany. Mogliśmy zachwycać się zarówno całą gamą różnorodnych horrorów, solidnych komedii, dreszczowców jak i rzeczami mniej oczywistymi których reprezentantem w tym zestawieniu jest Błysk diamentu śmierci który przynajmniej dla mnie z marszu stał się jednym z ulubionych przedstawicieli współczesnej arthousowej odnogi tegoż.
Sirat to najbardziej przehajpowana rzecz dekady, mydląca oczy prostym bitem, ukrywająca zbrodniczy polityczny kontekst, ha tfu.
Sirât to doświadczenie. Przeżycie, w którym stanowimy jedność z filmowym bohaterami. Dawno nie uczestniczyłam w seansie, w którym publiczność tak zjednoczyłaby się w odczuwaniu tego, co dzieje się na ekranie.
Czy starzy wyjadacze mogą nas jeszcze czymś zaskoczyć? Jestem pewna, że tak. Choć lekka goryczka po nowym Cronenbergu i rozdmuchanym Andersonie trochę studzi mój zapał. Sprawność i techniczna wirtuozeria powoli zaczynają nie być decydującymi czynnikami. Bo nie wystarczy zrobić poprawny film - trzeba jeszcze opowiedzieć ciekawą historię i czymś zaskoczyć widza. I tak było w przypadku Błysku diamentu śmierci, który porwał mnie w swoje szpony totalnie z zaskoczenia. Podobnie jak przy Grand Tour. Bardzo doceniam zabawę formą, mieszanie czasowych i kulturowych porządków oraz to niesamowite uczucie, że twórcy dopieszczają każdy kadr. Planują, szukają nowych, nietuzinkowych sposobów narracji. Zapraszają widza do pasjonującej zabawy w rozsupływanie znaczeń.
PTA w tym sezonie nie miał sobie równych. Najpierw po Złote Koniki, a później po Oscary!
Sirat - lubię, jak film mnie zaskoczy okazując się czymś zupełnie innym niż się spodziewałem i wybaczam pojawiający się i znikający zderzak. Zza grobu - film o smartgrobach. Nie wiem kto i po co go wykopał zza grobu ale powinien był tam pozostać. Grand Tour - to niestety kolejne pseudoartystyczne g... kombinujące formami by zamaskować nieudolność stworzenia prawdziwie oryginalnej, filmowej opowieści.
Świetnie, że znalazły się tutaj również tytuły, które nie mogą liczyć na inne nagrody ze względu na brak popularności. Ciekawy dobór!
Dosyć wyrównany poziom konkursu. Stawiam na rewelacyjny debiut z Indii.
Jedna bitwa po drugiej to film, który z lekkością łączy ostrą społeczną obserwację z anarchiczną energią i dużą dawką humoru. Celnie punktuje absurdy współczesnego świata (polityki, mediów i uniwersalnych codziennych sporów), ale robi to bez zadęcia i zbędnego moralizatorstwa.
W bitwie na śmierć i życie między filmami dystrybucyjnymi, które sprawiły mi w 2025 roku najwięcej radości Zza grobu Cronenberga minimalnie wygrywa z Błyskiem diamentu śmierci i Jedną bitwą po drugiej. Wszystkie 3 filmy super obmyślone, drobiazgowo zrealizowane i na maksa przewrotne.
Gdy na liście jest Paul Thomas Anderson, głosuj na Paula Thomasa Andersona, kieruję się tą zasadą od lat i jeszcze się nie zawiodłem.
Patrząc na nominowane tytuły trzeba przyznać, że to był całkiem udany rok w kinach. Nie było mi łatwo ułożyć listę wg preferencji, ale ostatecznie zdecydowałem się wyróżnić na podium przepiękny film Payal Kapadii.
Sirat to film, który mnie pochłonął — emocjonalnie i formalnie. Rzadko zdarza się kino tak konsekwentne, a jednocześnie tak hipnotyczne. To nie tylko opowieść, ale doświadczenie — surowe, intensywne, momentami wręcz fizyczne. Najbardziej cenię w nim odwagę: brak kompromisów, brak tłumaczenia wszystkiego widzowi, zaufanie do obrazu i ciszy. Sirat wraca po seansie, nie daje się łatwo uporządkować. A dla mnie najlepszy film to właśnie taki, który nie kończy się wraz z napisami.
(Zaskakująco?) sporo wartościowych filmów przewinęło się w minionym roku przez nasze ekrany, ale żaden nie zdołał się zbliżyć do Błysku diamentu śmierci. Niesłychana wirtuozeria formalna i skupienie na detalu, misterna kompozycja pomieszczona w zwięzłym metrażu, niepozbawiony ironii hołd złożony pozycjom klasycznym i niszowym oraz głęboka refleksja nad współczesnością przy jednoczesnym zagraniu na nosie modom obowiązującym we współczesnym kinie - to wszystko czyni nowe dzieło duetu Cattet-Forzani imponującym dowodem na możliwość artystycznego spełnienia w dziwnym świecie współczesnej kinematografii. Doprawdy trudno było sobie wymarzyć lepszy sposób na twórcze upamiętnienie stulecia urodzin Wojciecha Jerzego Hasa i półwiecza premiery Głębokiej czerwieni.
W głosowaniu udział wzięli:
Przemysław Stępień (AfryKamera), Joanna Żak, Marta Jodko (Ale Kino! Festival), Sara Nowicka (dwutygodnik kulturalny „artPAPIER”), Tobiasz Dunin (Asian Movie Pulse), Karol Szafraniec (Audio/Wizualny), Mariusz Wojas (Bezruch Filmowy + LLL), Michał Piepiórka (Bliżej Ekranu), Klara Cykorz (podcast Chaszcze filmowe), Alicja Myśliwiec (Chilli Zet), Marta Chylińska, Mateusz Żebrowski (Drugi Seans), Kamil Kalbarczyk, Remigiusz Różański, Marta Stańczyk (Ekrany), Kamila Szlaga (Esoteric Surgery), Jan Brzozowski, Michał Kaczoń (FILM.org.pl), Alicja Nowacka (FINA), Patrycja Mucha (Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny), Martyna Harland (Filmoterapia.pl), Łukasz Muszyński, Jakub Popielecki, Maciej Satora (Filmweb), Adam Krośnicki-Midoń (Godardowskie Igraszki), Jędrzej Lisowski (Godardowskie Igraszki), Michał Chudoliński (Plus Minus Rzeczpospolitej; Gotham w deszczu – podcast o Batmanie), Paulina Gandor, Anna Kempys, Rafał Pawłowski (Interia Film), Łukasz Adamski (interia.pl), Krzysztof Bogumilski (Kinofilia), Marcin Radomski (KINOrozmowa), Karolina Fornal (Kinoteka), Justyna Adamczyk (Kino Mikro), Karolina Marciszewska (Deja Vu – audycja filmowa Radio Centrum Rzeszów; Kino za Rogiem Café), Szymon Kowalski (Kolektyw Ćma), Łukasz Baran (autor projektu Konika), Dagmara Molga (LAF), Maciej Misztal (Lubelski Festiwal Filmowy), Maja Jankowska (Seen Twice), Adriana Prodeus (Miesiecznik Kino), Ida Marszałek (Zwierciadło | Kino | Mint), Mole Filmowe, Małgorzata Czop (Movieway), Filip Grzędowski (Narodowe Centrum Kultury Filmowej), Jacek Sobczyński (newonce), Jarek Tokarski (Octopus Shorts | Celuloid i Światło), Jakub Demiańczuk (Polityka), Michał Sobieszek (Popkulturonauci), Łukasz Mikołajczyk (portal Immersja), Jakub Marciniak (Portal Immersja), Szymon Mazurkiewicz (Radio LUZ), Patrycja Wanat (Radio TOK FM), Daniel Oklesiński (Replika), Borys Nieśpielak (Rock i Borys), Marta Płaza, Bogusia Szewczyk (rozMOVIEone), Anushe Dust (RUG MAG), Filip Uzdowski (Skazany na film), Adam Kudyba (Spider’s Web), Marlena Gabryszewska (Stowarzyszenie Kin Studyjnych), Paweł Szruba (Szrubamove), Bartosz Reetz (dyrektor artystyczny Tramway Film Festival), Typowy Jędrzej, Bartek Pulcyn (Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy), Mateusz Rot (Watching Closely), Sławomir Wasiński (Wchłonięty przez Orient), Damian Jankowski (Więź), Daria Sienkiewicz (Wysokie Obcasy | Filmweb), Dawid Dróżdż, Przemek Gulda, Krzysztof Kwiatkowski (Wyborcza), Alan Chrzan (Złote Makflaje | Nagrody Filmowe TV) i redaktorzy Pełnej Sali: Patryk Ciesielczyk, Marcin Grudziąż, Michał Konarski, Maciej Kowalczyk, Mateusz Marcin Mróz, Grzegorz Narożny, Julia Palmowska, Szymon Pazera, Tomasz Poborca, Marcin Prymas, Maks Reiter, Kacper Słodki, Jędrzej Sławnikowski, Dawid Smyk, Paweł Tesznar oraz osoby niezależne: Michał Chabiara, Oskar Ciesielczyk, Jacek Cygan, Piotr Czerkawski, Radosław Czyż, Mateusz Demski, Piotr Dobry, Bogna Goślińska, Karolina Graczyk, Błażej Hrapkowicz, Igor Kierkosz, Dominika Konopielko, Juliusz Korczyński, Adam Kruk, Sławomir Kruk, Igor Kubiś, Łukasz Mańkowski, Magda Nieświec, Michał Oleszczyk, Antoni Orlof, Agnieszka Pilacińska, Anna Równy, Małgorzata Steciak, Miłosz Stelmach, Anna Stawowska, Paweł Służewski, Michu Szczepański, Piotr Szczyszyk, Ulka Śniegowska, Marcin Zimmermann, Mateusz Żebrowski.