Mamy Lantimosa w domu – recenzja filmu „Glorious Summer”

Dlaczego się tam znalazły? Kto jest właścicielem tego miejsca? Kiedy stamtąd wyjdą? Te pytania zdają się wisieć w powietrzu, ale nikt nie ma najmniejszej ochoty na nie odpowiadać. Zamiast tego obserwujemy codzienną rutynę bohaterek. Nauka języka, próba upadania i udawania martwej, nie wiadomo czy do spektaklu, czy jakiejś wysublimowanej próby oszukania patrzącego na nie „Wielkiego Brata”. No i codzienna spowiedź właśnie przed nim. Za co jestem wdzięczna? Dlaczego to był dobry dzień? Dlaczego to wspaniałe lato? Właśnie ten akt spowiedzi sugeruje, że Glorious Summer może stanowić swego rodzaju metaforę religii. Bohaterki starają się żyć możliwie dobrze, by kiedyś być może znaleźć się w lepszym miejscu, jednocześnie bojąc się je opuścići tolerując pustkę swojego więzienia, czy też jedynego świata, który tak naprawdę znają. O świecie na zewnątrz panują pewne przekonania: jest tam głośno, nieprzyjemnie, zimno. 

Oglądając nagrodzone Szafirowymi Lwami dzieło, nie sposób uniknąć wrażenia, że może być to zwiastun nowego spojrzenia na polskie kino. Absolwenci szkół filmowych to już nie, jak dwie dekady temu, ludzie zapatrzeni w Hollywood, próbujący z różnym skutkiem dostosować je do rodzimych warunków. Szpak i Ganjalyan sprawiają raczej wrażenie osób, które filmowo ulepił festiwal Nowe Horyzonty i dla których to właśnie kreowanie arthouse’u zdaje się zawodową aspiracją. Film jest doskonały estetycznie, ma przepiękne kadrowanie, nieoczywiste scenografię i kostiumy, ciekawe wykrzystanie focusu kamery i wyraźny dźwięk, współgrający z treścią filmu, w którym odgłosy tła nie pozostają bez znaczenia. Historia jest enigmatyczna, wymykająca się standardowym narracjom, by zamiast opowieści płynącej od początku do końca skupić się na osmotycznym przenikaniu aury tajemnicy i nienaturalności, do jakiej zapraszają nas twórcy.