Upust za spust – recenzja filmu „Dead Man’s Wire” – Wenecja 2025

Różnice też są liczne i znaczne. Przede wszystkim Van Sant obdarł swój film z jakiejkolwiek powagi. W czasie gdy opowieść Lumeta zaskakująco się zmieniała, pogłębiała i poruszała, reżyser Mojego własnego Idaho od pierwszych scen prezentuje jak na tacy banalną psychologię. Sytuacja jest klarowna: Tony Kiritsis (Bill Skarsgård), drobny przedsiębiorca z wyrzutami wobec systemu, porywa brokera swojego kredytu (Dacre Montgomery) i zakłada mu na szyję tytułowe ustrojstwo – strzelbę podłączoną drutem do spustu i własnego karku. Z taką „polisą ubezpieczeniową”, oznaczającą śmierć porwanego w przypadku jakiejkolwiek interwencji policji, Kiritsis dojeżdża do swojego mieszkania i rozpoczyna kilkudniowe, niedorzeczne negocjacje. W tej tonalnej decyzji nie ma zasadniczo nic złego, szczególnie że zostaje konsekwentnie podtrzymana, a jej efektem jest de facto świadomie przerysowana czarna komedia.

Silną stroną tej produkcji jest jej satysfakcjonująca stylizacja: właściwa kinu epoki pulpowa estetyka, wszechobecne odcienie beżu, ironiczne przejścia montażowe – wszystko to spina się w całość zgrabnie balansującą na granicy pastiszu. Równie dobrze wypada obsada. Colman Domingo jako lokalny DJ i idol mieszkańców Indianapolis zasila soundtrack jazz-funkowymi hitami, a wnętrze jego rozgłośni ewokuje Wojowników Waltera Hilla, kolejną kultową pozycję z lat 70. Wąsaty Skarsgård odgrywa główną rolę w szalonej szarży, dźwigając praktycznie cały humorystyczny nastrój na własnych, drżących barkach. Sprowadzający się do paru scen wkład Pacino również okazuje się bezcenny, a jego chrypliwe mamrotanie o leseferystycznym stoicyzmie jest tak samo rozbrajające, jak to słynne ogłoszenie Oppenheimera zwycięzcą Oscara – jakby mimochodem.