Nie ma to jak w domu – przewodnik po filmie „Midsommar. W biały dzień”

Całkiem niedawno temu i wcale nie tak daleko stąd żyła sobie młoda dziewczyna. Nie była sama. Kochała chłopca i mogła na nim polegać. Jednak pewnej deszczowej nocy wydarzyła się tragedia. Dziewczyna poczuła zimny dotyk samotności. Nie potrafiła odnaleźć się w nowej sytuacji. Wraz z chłopcem postanowiła przekroczyć Wielką Wodę. Tak zaczęła się jej podróż… UWAGA! … Czytaj dalejNie ma to jak w domu – przewodnik po filmie „Midsommar. W biały dzień”

Podwójne życie Ameryki – analiza filmu „To my”

to my

Oscarowy sukces „Uciekaj!” był przypieczętowaniem wczesnej fazy, trwającego właśnie, renesansu kina afroamerykańskiego. Jordan Peele jawił się wcześniej jako “tylko” komik o wyrazistym charakterze pisma, naznaczonym satyrycznym ostrzem i czarnym humorem. Stworzył jednak iście autorski film grozy, który aż pękał w szwach od sprytnie przemyconych znaczeń w detalach, dostrzeganych przy wymienianiu opinii i przemyśleń po seansie. … Czytaj dalejPodwójne życie Ameryki – analiza filmu „To my”

Dzikość serca – recenzja filmu „Kraina wielkiego nieba”

Rodzina jest podstawową komórką społeczną. Wielokrotnie słyszeliśmy te słowa. O znaczeniu tej najważniejszej i najpowszechniejszej formy życia społecznego mówią nieustannie politycy i przywódcy religijni, a prawa i obowiązki jej dotyczące zawarte są w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Nie powinno zatem dziwić, że i kino niezliczoną ilość razy podejmowało temat małżeństwa i rodziny. Uwaga! Recenzja zawiera … Czytaj dalejDzikość serca – recenzja filmu „Kraina wielkiego nieba”

Życie jak film – analiza filmu „Samui Song”

Samui Song

Pen-Ek Ratanaruang to jeden z czołowych reżyserów tajskiej Nowej Fali. Twórca znany przede wszystkim z błyskotliwych zabaw tropami kina gatunkowego i łączeniu ich z arthousem, nie boi się przy tym podejmować trudnych społecznych kwestii. W “Samui Song” wykorzystuje kostium kina neo-noir, żeby zanucić gorzką pieśń o kobiecie uwikłanej w męskie układy i żądze. Stosując rozmaite … Czytaj dalejŻycie jak film – analiza filmu „Samui Song”

Lalki – analiza filmu „Dziedzictwo. Hereditary”

Po długiej chorobie zmarła Ellen Taper Leigh, najdroższa matka i ukochana babcia. Pozostawiła nieutuloną w żalu rodzinę – córkę Annie Graham, zięcia Steve’a oraz wnuki, Petera i Charlie. Będzie żyć na wieki w ich pamięci. Oby zasnęła w spokoju. Uwaga! Tekst zdradza istotne elementy fabuły filmu! Do świata bohaterów „Dziedzictwa. Hereditary” wchodzimy w momencie, gdy … Czytaj dalejLalki – analiza filmu „Dziedzictwo. Hereditary”

Niewolnicy. Rzecz o „Pokojówkach” Kim Ki-younga

Pokojówka

Kino południowokoreańskie jako odrębna formacja artystyczna zostało docenione na świecie w latach 90., lecz już wcześniej zrodziło wielu nieprzeciętnych i interesujących twórców. Wśród reżyserów z kraju leżącego na południe od 38. równoleżnika wyróżnia się bez wątpienia Kim Ki-young, którego dzieła zapisały się w historii kina azjatyckiego i światowego. Zdecydowanie najbardziej znanym, a być może i … Czytaj dalejNiewolnicy. Rzecz o „Pokojówkach” Kim Ki-younga

Prorok – analiza filmu „Twarz”

Polskie kino wciąż zbyt rzadko nagradzane jest na największych festiwalach, wyjątek od tej reguły niewątpliwie stanowi Berlinale. Ze stolicy Niemiec od 2013 roku prawie zawsze rodzimi twórcy wracają ze statuetką, co ciekawe zawsze inną. W lutym tego roku kolejny i póki co najbardziej chlubny rozdział tej historii dopisała Małgorzata Szumowska zdobywając ze swoim filmem nagrodę … Czytaj dalejProrok – analiza filmu „Twarz”

Jak fortepian zbawił świat. „Lisztomania” Kena Russella

lisztomania

Kino brytyjskie lat 70. jest dziś kojarzone z przygodami Jamesa Bonda, awanturniczymi filmami wojennymi oraz realistycznymi dramatami społecznymi o teatralnej proweniencji. Coraz rzadsza jest świadomość, że w tym czasie brytyjska kinematografia miała także inne oblicze, bardziej ekstrawaganckie, krzykliwe i kontrowersyjne. Przykładem może być twórczość Kena Russella, którego jednym z dokonań jest „Lisztomania” z 1975 roku. … Czytaj dalejJak fortepian zbawił świat. „Lisztomania” Kena Russella

Pęknięcie – analiza filmu „Wieża. Jasny dzień”

Wieża jasny dzień

Poruszanie się po filmie „Wieża. Jasny dzień” jest porównywalne do przechadzki po polu minowym. Mnogość podejmowanych przez Jagodę Szelc zagadnień, jak również otwarcie przez reżyserkę dzieła na wielorakie interpretacje skazują wchodzących w stworzony przez nią świat na porzucenie nadziei. Niby w wywiadach autorka zachęca widzów do podejmowania prób analitycznych, niemniej jednak łatwo w tym aspekcie … Czytaj dalejPęknięcie – analiza filmu „Wieża. Jasny dzień”

Król Artur na kwasie, czyli ściana cudów. Refleksje o „Wonderwall” Joe Massota

Wonderwall

Rewolucja obyczajowa i kulturalna lat 60. doprowadziła do rozpadu skostniałych form brytyjskiego kina. Anglia stała się, choć na krótko, domem dla obiecujących oraz uznanych reżyserów z kontynentu, jak Roman Polański czy Michelangelo Antonioni. Również brytyjscy twórcy zaczęli poszukiwać nowych dróg ekspresji, nierzadko łącząc tradycję ze współczesnymi prądami. Przykładem takiego filmu może być „Wonderwall” Joe Massota … Czytaj dalejKról Artur na kwasie, czyli ściana cudów. Refleksje o „Wonderwall” Joe Massota

Taniec ślepców – analiza filmu „Niemiłość”

Niemiłość

Zapewnienia o wiecznej miłości są najszczerszymi i jednocześnie najbardziej kłamliwymi obietnicami, jakie człowiek może złożyć człowiekowi. Konia z rzędem temu, kto patrząc w oczy bratniej duszy, zastanawia się nad kruchością ludzkiej woli, giętkością języka, jak również doprecyzowuje wszystkie inne nieprzewidywalne zmienne, jakie na pewno pojawią się na trajektorii ludzkiego losu, gdy druga osoba z właściwą … Czytaj dalejTaniec ślepców – analiza filmu „Niemiłość”

Historia pewnej dziury – analiza filmu „Dziura”

Dziura - Le Trou

  „Dziura” w oryginale „Le Trou”, mało znany, acz przez wielu uwielbiany, chyba ostatni wielki francuski film przed nadejściem Nowej Fali; obraz z najmniejszą ilością głosów w top 150 Alternatywnego Topu. O czym tak naprawdę jest ta produkcja? Zapraszam do mojej krótkiej analizy. Kino więzienne to bardzo kłopotliwy podgatunek. Są to opowieści o, było nie … Czytaj dalejHistoria pewnej dziury – analiza filmu „Dziura”